
การค้นพบนี้เกิดจากวิจัยตนเองและคำถามที่ว่า
"ใครเป็นผู้พูดเป็นส่วนใหญ่ มีการพูดจากใจของนักเรียนแค่ไหนในห้องเรียนของฉัน" และอื่นๆ จึงหาทางลดการพูดของตนเองในชั้นเรียน
เป้าหมาย
รูปแบบในห้องเรียน ให้นักเรียนนั่งล้อมเป็นวงกลมเพื่อสบตากันได้ ครูก็นั่งในวงกลมนั้นด้วยในฐานะสมาชิกคนหนึ่งของทีม
กติกามีง่ายๆว่า
เมื่อเริ่ม "วงร่วมกันคิด" ให้นักเรียนผู้อาสาหรือผู้จับฉลากได้เป็นผู้บอกว่าจะเวียนพูดตามหรือทวนเข็มนาฬิกา โดยแตะที่ไหล่ของเพื่อนด้านขวาหรือซ้ายของตนเบาๆ เพื่อที่โดนแตะมีหน้าที่พูด โดยจะเลือกพูดหรือเลือกส่งต่อให้เพื่อนคนถัดไปได้โอกาสพูดโดยแตะไหล่เพื่อนวนไปเรื่อยๆ ครูจะพูดได้ต่อเมื่อโดนแตะไหล่เท่านั้น ครูเป็นผู้โยนคำถามไปในวง
หลังจากดำเนินการไปได้สองสามครั้ง "วงร่วมกันคิด"ก็ร่วมกันตั้งกติกาด้านพฤติกรรมของสมาชิก
ตอนแรกผู้ทดลองทำกังวลใจว่าเป็นการเสียเวลาเปล่ารึเปล่าในการทำสิ่งนี้ ศึกษานิเทศก์จะว่าอย่างไรหากตนไม่ได้สอนตามตำราทั้งหมด นักเรียนไม่ร่วมมือจะทำอย่างไร จะทำอย่างไรเมื่อนักเรียนเงียบในข่วงแรก
แต่จากการทดลองคุณค่าที่เกิดจากวงนี้ ที่ผู้ทดลองได้สะท้อนคิดมาคือ
1.นักเรียนได้ร่วมกัน "สร้าง" ความรู้
2.นักเรียนที่ช่างพูด จะช่วยทำหน้าที่และช่วยเหลือนักเรียนที่ไม่ช่างพูด
3.ทำให้เห็นศักยภาพที่ซ่อนอยู่ของเด็กที่ไม่ถนัดเขียน
4.เด็กได้สร้างความหมายด้วยวิธีการที่แตกต่างหลากหลายมาก
5.ได้ฝึกตั้งคำถามปลายเปิด ไม่หวังคำตอบถูกเพียงคำตอบเดียว
6.ได้เข้าใจ "ความรู้" "และ "การรู้" ในมุมมองที่ลึกขึ้น
7.เกิดมุมมองต่อการเรียนการสอนที่ลึกซึ้งขึ้น
ถอดมาจากในหนังสือ "วิจัยชั้นเรียนเปลี่ยนครู"
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!