เราเป็นครู(ติวเตอร์)สอนภาษาอังกฤษ และเรารักการวิ่ง
ช่วงระยะเวลาที่โควิดเข้ามา มันได้ทำให้ทั้งสองอย่างในชีวิตเราพังไม่เป็นท่าทั้งการสอนพิเศษที่ต้องหยุดสอนไปอย่างไม่มีกำหนด และการออกไปวิ่งเพื่อฝึกวิ่งมินิฮาล์ฟมาราธอนในระยะ 10 กิโลเมตร
ทุกอย่างพังไม่เป็นท่า
จนกระทั่งเมื่อสัปดาห์ที่แล้วที่ดูเหมือนสถานการณ์ ต่างๆเริ่มจะดีขึ้น เราใส่รองเท้าวิ่งอีกครั้งเพื่อไปวิ่งแถวสวนสาธารณะแถวบ้านที่ผู้คนไม่มากนักแทน การวิ่งบนลู่วิ่งยางในสนามกีฬาเช่นทุกครั้ง
การที่ลมปะทะหน้าตอนวิ่งมันทำให้เราสดชื่นอีกครั้ง แม้เราจะแค่เดินวอร์มก็ตาม เรารู้สึกมีความสุข จึงเริ่มเร่งความเร็วขึ้น
ผลปรากฎว่าวิ่งได้ไม่ถึง 100 เมตรดีเราก็ต้องลมกสังขารกลับบ้านเพราะเป็นตะคริว
เรารู้สึกแย่มาก เหมือนทุกอย่างที่ฝึกมาก่อนหน้านี้พังไปหมด จนเราต้องโทรไปบ่นกับเพื่อนที่วิ่งเหมือนกัน
เพื่อนเราให้คำแนะนำว่าให้เราเริ่มจากการเดินเร็วก่อน แล้วก็ยืดเหยียดกล้ามเนื้อเยอะๆ จากนั้นค่อยๆวิ่ง
แม้ในใจจะแอบแย้งว่ามันช้าไม่ทันใจ แต่ด้วยความกลัวเป็นตะคริวอีกเลยทำตามที่เพื่อนแนะ
ผลปรากฎว่า เราสามารถวิ่งได้ตั้ง 500 เมตรโดยไม่เป็นตะคริวหรือเหนื่อยมาก
เกริ่นมาซะยืดยาว. หลายคนคงงงว่าแล้วมันเกี่ยวกับ workshop ความล้ม(ไม่)เหลวยังไง
จริงๆสำหรับเรามันเกี่ยวข้องกันมากเลยนะ มันจะมีบางครั้งที่เรารู้สึกว่าเราสอนไม่ได้ดังใจเลย จนแอบนึกโทษตัวเองบ่อยๆว่าจริงๆเราอาจเป็นครูที่ไม่ได้เรื่องรึเปล่า
โดยเราลืมไปว่าบางอย่างมันไม่ได้เกิดจากเราปัจจัยเดียว และบางครั้งมันก็ต้องใช้ทั้งความอดทนและเวลา
ความล้มเหลวที่เราคิดว่าเรามีก็อาจเหมือนครั้งแรกที่เรากลับมาวิ่งแล้วโดนตะคริวกิน นั่นเพราะเราเริ่มวิ่งเร็วเกินไปโดยไม่ถามร่างกายตัวเองก่อนว่าหลังจากไม่ได้วิ่งมานานเค้าไหวมั้ย
พอเราลองให้เวลากับการวิ่ง ยอมเดินก่อนในไมากี่วันแรก ยืดกล้ามเนื้อเยอะๆ ไม่กี่วันถัดมาเราก็กลับมาวิ่งได้อีกครั้งโดยไม่บาดเจ็บ
เราเลยมานั่งคิดว่าบางช่วงของการสอนที่เรามองว่ามันแย่ หรือมันล้มเหลว จริงๆมันอาจไม่ได้ล้มเหลวเลยด้วยซ้ำ มันมีหลายปัจจัยเข้ามาที่เราควบคุมไม่ได้ และบางครั้งที่เราทำได้ก็แค่รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม
บางครั้งล้มเยอะๆอาจทำให้เราแกร่งขึ้นก็ได้อย่างที่ครูเพชรบอก แง่งามของมันก็มี อยู่ที่เราต้องเลือกที่จะมอง
ต้องขอบคุณ workshop ครูเพชรและคุณครูทุกคนที่เข้าร่วมในวันนี้ ที่ทำให้เราได้มองตัวเองย้อนกลับไปในหลายๆอย่างที่เราเคยมองว่ามันผิดพลาด หรือล้มเหลว
เราคิดว่ามันจะสอนอะไรเราบางอย่างและพาเราเดินต่อไปได้อีกไกลเลยล่ะ
อ้อ...ตอนนี้เรากลับมาวิ่งได้ 5 กิโลแล้วนะ
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!