


คาลิล ยิบราน เป็นนักปรัชญาที่พูดถึงความรักผ่านหลาย ๆ สิ่ง
แต่อย่างนึงคือการพูดถึงคือเรื่องขนมปังว่า…
“ จงให้ขนมปังแก่กัน แต่อย่ากัดกินจากก้อนเดียวกัน ”
ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจในการคิดกิจกรรมทำกับนักเรียน ม.ต้น และ ม.ปลาย เพื่อให้ขนมปังเป็นสื่อ เพื่อพูดถึงความรัก และฝึกการสื่อสารผ่านภาษากายไปพร้อม ๆ กัน
เราเชื่อว่าเราไม่ได้รู้ขนาดที่จะสอนใครได้ แต่เราเคยทำมาบางอย่าง เลยมาชวนทำบ้าง และชวนสะท้อน เพราะการสอนไม่ใช่การบอกให้คนอื่นรู้ แต่เป็นการให้เขาเกิดความรู้ด้วยตัวเอง
เราเชื่อว่าสิ่งที่เราพาเขาทำ ก็อาจจะทำให้เกิดมุมมองที่ไม่เคยเกิดกับเราเลย
เราคิดว่ากิจกรรมเป็นเครื่องมือที่ชวนทุกคนมาคุยเรื่องต่าง ๆ ให้โอกาสเราแลกเปลี่ยนกับเด็ก ๆ
เริ่มแรก : เรื่องเล่าปัง ๆ
ครูเริ่มคาบเรียนด้วยการชวนนักเรียนทำขนมปัง
ครูได้เตรียมอุปกรณ์และทุกอย่างไว้ให้พร้อมแล้ว
ทุกคนต่างก็ผสม นวด และแล้วก็เอาขนมปังเข้าอบ
ในระหว่างที่อบนั้น ครูชวนนักเรียนคุยเรื่องขนมปัง
“ ใครมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับขนมปังบ้าง ”
ชวนกันฝึกสื่อสาร ทุกเรื่องมีที่มาที่ไป
เข้าเรื่องความรัก
เมื่อขนมปังอบเสร็จ เราชวนทุกคนให้แบ่งกันกิน
ระหว่างกันกินนั้น เราชวนคุยเรื่องหนังสือเรื่องหนึ่ง
เกี่ยวกับปรัชญาชีวิตของคาลิล ยิบราน
ซึ่งเปรียบเทียบการแบ่งขนมปังกับความรัก
ว่าการแสดงความรัก คือการไม่กัดขนมปังก้อนเดียวกัน
แต่คือการแบ่งกัน
“ แล้วเราสามารถสื่อสารเรื่องความรักได้อย่างไรบ้าง ”
เด็ก ๆ ก็ต่างมีคำตอบว่า เราสามารถพูดอธิบายได้ เขียนได้
“ แล้วนอกจากนี้ เราทำอะไรได้อีกไหม ”
เด็ก ๆ ก็มีตอบว่า ทำท่าก็ได้ แสดงออกโดยการจับมือ หรือการกอดกัน
เราอยากจะให้เด็ก ๆ ได้นึกถึงการสื่อสารที่นอกเหนือจากการพูดและการเขียน
เลยชวนทำ role play
การสวมบทบาท
เราให้โจทย์เด็ก ๆ ว่า เราจะสื่อสารเรื่องความรักอย่างไรโดยไม่มีบทพูด
เด็ก ๆ จับกลุ่มเล็ก ๆ คิดเรื่องราวความรักที่อยากจะสื่อ
เด็ก ๆ คุยกันอยากสนุก คุยกัน ซ้อมกัน ได้ ทดลอง แลกเปลี่ยน ทำงานร่วมกันเป็นทีม
เด็ก ๆ สลับกันแสดงบทที่คิดมาให้เพื่อน ๆ ดู
สิ่งที่เราถามผู้ชมกลับคือ
*** เราพยายามให้นักเรียนฝึกการสังเกต และวิเคราะห์สัญญาณต่าง ๆ ที่ส่งมาผ่านท่าทาง ***
สะท้อนและสรุป
เมื่อทุกกลุ่มได้แสดงเสร็จแล้ว เราชวนให้สรุปพร้อมกันเพิ่มเติมว่า…
(ตัวอย่างเช่น มีท่าทางไหนที่แสดงออกถึงความรักบ้าง ท่าทางไหนแสดงถึงความหดหู่ อาจจะไม่ใช้การแสดงออกของคนคนเดียว อาจจะเป็นของกลุ่มก็ได้)
การคุย เราจะพยายามให้นักเรียนเห็นว่า ภาษาท่าทางนอกจากความหมายแล้ว ยังทำให้รู้สึกได้ด้วย
เป้าหมายของครู
ในชีวิตประจำวันทั่วไป เวลาเราทำอะไรให้ใคร คนนั้นอาจจะไม่ได้บอกความรู้สึกของเขาออกมาเป็นคำพูด
แต่ทักษะที่ครูอยากให้นักเรียนมีติดตัว คือความสามารถในการสังเกตและรับรู้ผ่านสีหน้าและท่าทาง
เราประทับใจกับคาบนี้ เพราะเราสามารถพานักเรียนไปถึงสิ่งที่ตั้งใจไว้
เด็กๆ บอกว่าสนุก (กิจกรรมไหนไม่มี feedback แปลว่าเราต้องปรับ !)
และบอกว่าการเรียนครั้งนี้ ทำให้เข้าใจอวัจนภาษาในแบบที่เมื่อก่อนเข้าไม่ถึง :)
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!