ดิฉันมีความคิดว่า

ถ้าสอนแล้วไม่เข้าใจ

ให้ทำให้เด็กดู

ถ้าลงมือทำแล้วยังทำไม่ได้

ให้ช่วยกันทำไปพร้อมกัน

ในสังคมปัจจุบันนั้น ความเหลื่อมล้ำทางความคิด ทางวัตถุมีมากมาย จะเห็นได้จากปัญหาในสังคมทุกวันนี้ การที่เด็กๆมีความคิดที่แตกต่างนั้นมาจากหลายภาคส่วน

ในฐานะครู การอบรมสั่งสอน ไม่ใช่แค่เพียงตำรา ไม่ใช่แค่มีคำว่าครู 8.00-16.30น แล้วจบ อาชีพนี้เป็นแล้วเป็นเลย เป็นไปตลอดชีวิต การที่เราจะปูพื้นฐานทางความคิด ปรับกระบวนการทางสมอง จิตใจนั้น ไม่ใช่เรื่องยาก แต่สิ่งที่สำคัญที่สุด คือ การกระทำ ฉันจึงมุ่งมั่น และพยายาม ที่จะถ่ายทอดองค์ความรู้สู้นักเรียนในหลากหลายรูปแบบ หลากหลายมุมมอง

ไม่มีถูกหรือผิด แต่ชี้ให้เห็นและตระหนักถึงส่วนร่วม และลงมือทำไปพร้อมๆกัน สิ่งที่เป็นตัวตัดสินที่ดีคือ ผลที่ออกมาจากพฤติกรรม ความคิดของเด็กๆ ที่มีความรับผิดชอบต่อตนเอง ต่อครอบครัว ต่อสังคม และประเทศ