
ในคาบสุดท้ายของทุก ๆ วัน เราจะชวนเด็กป.1 เล่นเกมในเครื่องนินเทนโดสวิทช์ด้วยกันเสมอ
เล่นแข่งกับครูบ้าง เล่นแข่งกันเองบ้าง เล่นหาผู้ชนะบ้าง สนุกสนานกันไป
เด็ก ๆ ในห้องก็จะคุ้นเคยกับเครื่องเล่นเกมนี้ จำได้ดีว่าลักษณะมันเป็นอย่างไร
บวกกับเครื่องนินเทนโดสวิทช์ มันสามารถถอดจอยคอนทั้งสองข้างออกมาได้ เพื่อใช้เล่นสองคน
และมันก็มีโหมดตามหาจอยคอน ในกรณีที่เราทำจอยคอนดังกล่าวหาย วิธีตามหาคือกดโหมดตามหาในเครื่อง จอยคอนที่หายไปก็จะสั่นนน~
เราเลยหยิบเอาโหมดตามหาจอยคอนนี้มาใช้สอนนักเรียน
คาบบ่าย พอนักเรียนมาถึงห้อง เราก็บอกว่าเกมที่เล่นกันบ่อย ๆ จอยคอนมันหายไปนะ ช่วยครูตามหาหน่อย
พอเด็ก ๆ รู้ดังนั้น ก็ช่วยกันตามหาของที่ว่าในห้อง ส่วนครูอย่างเราก็กดปุ่มในเครื่องเกมเพื่อให้จอยคอนมันสั่น
หาไปหามา เด็กก็ยังหาไม่เจอ เราเลยแนะนำเขาว่า ลองหาแบบเงียบ ๆ ดู
เด็ก ๆ ก็เริ่มหาอีกครั้ง โดยไม่พูดไม่จากัน สักพักก็มีเด็กคนนึงเดินไปที่ริมหน้าต่าง กวักมือเรียกเพื่อน ๆ มาดูว่าได้ยินเสียงอะไรไหม
เพื่อน ๆ ลงความเห็นว่าได้ยิน ทีนี้ทุกคนก็ช่วยกันรื้อกองหนังสือ (ที่ครูวางทับของที่หายเอาไว้) ออก จนเจอกล่องใบหนึ่ง เสียงก็ยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
เมื่อเด็ก ๆ เปิดกล่องดังกล่าว ก็พบจอยคอนนั้นอยู่จริง ๆ
เราก็บอกเด็ก ๆ ว่า ดีใจจังเลย หาเจอสักที อยากรู้จังเลยว่าทำไมถึงหาเจอ
เด็ก ๆ ตอบเราว่า เขาได้ยินเสียง
คราวนี้เราถามเขาอีกว่า แล้วได้ยินเสียงได้ยังไงล่ะ
เขาตอบออกมาว่า ก็เพราะมันสั่นไงคะครู
เราถามกลับเป็นครั้งสุดท้ายว่า ถ้าอย่างนั้นนักเรียนคิดว่าเสียงเกิดจากอะไร
เด็ก ๆ ได้ยินก็ตอบมาพร้อม ๆ กันว่า เสียงเกิดจากการสั่น
เราใจฟูมาก เพราะสิ่งที่เขาตอบออกมาคือคอนเซปต์หลักของเรื่องนี้เลย
หลังจากนั้นเราก็ถามเขาอีกว่า แล้วถ้าเสียงเกิดจากการสั่น แล้วเราส่งเสียงออกมาได้ยังไง
มีเด็กคนหนึ่งทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะนำมือไปจับที่คอแล้วพูดออกมา ก็พบว่ามันสั่น
เขาบอกให้เพื่อน ๆ ทำตาม ทุกคนก็จับไปที่คอแล้วพูด แล้วก็พบว่ามันสั่นจริง ๆ
ทุกคนสนุกสนานกันมาก จับคอตัวเอง จับคอเพื่อน จับคอครู ก็พบว่ามันสั่นทุกที่เลย
เราเสริมต่อว่า สิ่งที่มันสั่นอยู่ในคอเรา มันเรียกว่า “กล่องเสียง”
กล่องเสียง เป็นแหล่งกำเนิดเสียงของตัวเรา
เราถามเด็ก ๆ อีกครั้งว่า ถ้ากล่องเสียงของเรา แล้วตอนที่เราตามหาของที่หายไป อะไรคือแหล่งกำเนิดเสียง
เด็ก ๆ ตอบว่า ก็จอยคอนของครูไงครับ
เราจบกิจกรรมนี้ไว้เพียงเท่านี้ แล้วก็ชวนเขาเล่นเกมด้วยกันเป็นสิ่งตอบแทนจากการหาจอยคอนที่หายไปเจอ
สิ่งที่ประทับใจคืออยู่มาวันหนึ่ง เด็ก ๆ เหล่านี้อยู่ ป.2 แล้วเขามาชวนเราคุย แล้วเขาก็ถามเราว่า ครูโบ้รู้หรือเปล่าว่าเสียงเกิดขึ้นได้อย่างไร
เราส่ายหน้าแบบยิ้ม ๆ ทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบ
เด็กบอกเราว่า “เสียงเกิดจากการสั่นของแหล่งกำเนิดเสียงไงครับ…..
….ครูโบ้ลืมได้ยังไง”
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!