
ในคาบกิจกรรมชุมนุม ที่ไม่มีคะแนน
แต่ฉันพบว่าผู้เรียนแต่ละคน กำลังตั้งหน้าตั้งตา
ทำสิ่งที่ไม่เคยทำ..อย่างตั้งใจ
หนึ่งในผู้เรียนหลายๆคน เป็นเด็กชายคนหนึ่ง....
ที่ก่อนหน้านี้ ที่ผ่านมาในรายวิชาที่มีการตัดเกรดเฉลี่ย
เขาแทบจะดูไม่ใส่ใจกับงานและการส่งงานเลย
...จบคาบเรียนชุมนุม...
ถ้าดูกันในเรื่องปริมาณแล้ว
ผลงานภาพวาดของเด็กชายคนนี้ก็ ยังทำไปได้ไม่ถึงครึ่งกระดาษ
แต่ถ้ามองในรายละเอียดและคุณภาพแล้ว
มันช่างเป็นชิ้นส่วนที่แม้จะยังไม่สมบูรณ์
แต่อัดแน่นไปด้วยความตั้งใจ
และแววตาแห่งความภาคภูมิใจในตนเอง...
ที่ขนาดเจ้าของงานยังอดที่จะภูมิใจไม่ได้จนพาเพื่อนมาดูผลงานที่ทำ..
แม้ว่า ฉันจะ มองเห็นความเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นในตัวเขา
และรู้สึกยินดีไปกับความภูมิใจในตนเองที่เขาได้ค้นพบ
จากการลงมือ ทำอย่างตั้งใจ...นี้
แต่ในฐานะ ครู ฉันก็อดที่จะตำหนิตนเองไม่ได้...
ว่าที่ผ่านมา สายตาของฉันยังมองไม่เห็นเด็กชายคนนี้
รอบด้านเพียงพอ!?
หลายครั้งที่ฉัน มักจะอยากเห็นและบอกกับนักเรียนให้ ทำ
ในสิ่งที่ตนเองชอบให้เต็มที่ โดยที่ไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องคะแนน หรือสิ่งที่จะได้ตอบแทนความพยายามนั้น
แต่พอได้พบกับนักเรียนที่เลือกที่จะทำตามใจตัวเอง
โดยที่ไม่สนใจคะแนน และกติกาอะไรเลย...
ก็ทำให้ไปไม่เป็นได้เหมือนกัน !!
ความเปลี่ยนแปลง ของเด็กชายคนนี้...
ทำให้ฉันได้เรียนรู้และตระหนักว่า...
"จังหวะ โอกาส และการเปิดโอกาสในการเรียนรู้
ของคนเราไม่เท่ากัน..."
หลายครั้งเวลาที่ฉันชอบตั้งคำถาม ให้ผู้เรียน
ได้แสดงความคิดเห็น
บางทีคำตอบที่ได้...กลับเป็นความเงียบ..
หรือ..มันอาจน้อยกว่าขีดความคาดหวัง...ที่ฉันตั้งไว้
แต่...นั่น..อาจไม่ได้แปลว่า พวกเขาไม่คิด/ไม่รู้/ไม่รู้สึก
มันอาจเพราะว่าพวกเขาอาจกำลังคิดอยู่..และตอบมันแล้วอยู่ในใจก็เป็นได้...
จงอย่าด่วนตัดสิน จาก การตัดสิน!!
กระบวนการสังเกต ณ ขณะที่เป็นในห้องเรียนจึงเป็นสิ่งสำคัญ
....ปล่อยให้ มัน เป็นไป...
...เพียง หมั่น มองเห็น รับรู้ รู้สึก ถึง สิ่งที่เกิดขึ้น..
ขบคิด สังเกต ทั้งเราและเขา
ให้อภัย ทั้งเขาและเรา
ทั้งเขาและเราก็ต่างกำลังเรียนรู้ซึ่งกันและกัน
#บันทึกห้องเรียนความทรงจำ
#บันทึกครูโบว์
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!