

ไม่อยากยกเอาความตายมาพูดในแง่ความกลัว หรือความเจ็บปวดจากการสูญเสีย อยากพูดถึงในแง่ว่ามันเป็นเรื่องปกติที่ทุกคนต้องเจอ เลยพยายามยกอารมณ์สีเขียว (ความสงบ) ขึ้นมา
ตามด้วยนิทาน "ปู่ครับ หลังความตายเป็นอย่างไรกันนะ?" ที่ทิ้งท้ายไว้ว่า "บางทีความตาย ก็คงเหมือนการเปลี่ยนเป็นผีเสื้อ" เลยชวนคุยว่า "เด็กๆคิดว่าความตายเป็นยังไง" คำตอบที่ส่วนตัวชอบมากที่สุด "ถ้าผมตาย ผมจะได้เจอปู่กับย่ากับหมาผมด้วยยย" "หลังจากตายที่ที่ไปอยากไปที่ที่มีขนมเยอะๆ"
ไม่มีใครรู้หรอกว่าตายแล้วไปไหน แต่ร่างกายของคนที่ตายไปแล้วอยู่ไหน อันนี้รู้ โชคดีที่โรงเรียนอยู่ใกล้วัด การเดินไปเลยไม่ยาก
พอไปถึงที่ที่มีเจดีย์เก็บอัฐิตั้งอยู่ ก็มีเด็กคนนึงบอกว่า มีเจดีย์ของปู่ผมอยู่ตรงโน้น ระหว่างเดินไปที่เจดีย์เก็บอัฐิก็เลยถามขึ้นมาว่า "ตอนคุณปู่ยังมีชีวิตอยู่คุณปู่เป็นยังไง"

"ปู่ชอบพาผมไปตกปลา ไปซื้อขนมแต่ตอนนี้ไม่ได้ไปตกปลาแล้ว"
"แล้วคิดถึงมั้ย?" "บางวันก็คิดถึง บางวันก็ไม่ค่อยคิดถึง"
เลยถามต่อว่า แล้วในเจดีย์มีอะไรอยู่ รู้มั้ย? "กระดูก เห็นตอนเปิดมารดน้ำ"

"แล้วคิดว่าคุณปู่กลายเป็นผีเสื้อเหมือนที่คริสโตเฟอร์(ตัวละครในนิทาน)บอกมั้ย?"
"แต่ปู่เหลือแต่กระดูกนะ" ฮาลั่นวัดไปเลยจ่ะ
ก่อนกลับอยู่ๆก็ได้ยินประโยคเด็ด "ผมอยากลองตาย" หันขวับเลยค่ะ "ทำไมอะ" "ก็บ้าน(เจดีย์เก็บอัฐิ)มันสวยดีอยากลองอยู่" ใจเย็นๆนะ มันยังไม่ถึงเวลา

จบลงด้วยทำผีเสื้อกัน ไม่รู้ว่าสุดท้ายความตายจะเหมือนผีเสื้อไหม แต่สุดท้ายแล้ว คนที่จากไปแล้วก็ยังคงอยู่ในความทรงจำของเราตลอดไป

แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!