เมื่อวานนี้ (28 เม.ย.) ผมมีโอกาสไปร่วมกับวงคุยของครูภาษาไทย ซึ่งประเด็นหลักของวงคุยเมื่อวานนี้คือเรื่องที่นักเรียนตั้งคำถามว่าเราเรียน...ไปทำไมครับ/คะ ซึ่งจริง ๆ แล้วปัญหานี้น่าจะเกิดกับทุกวิชา (เช่น เราเรียนเรื่องพาราโบลาไปทำไม, เราเรียนเรื่องเวคเตอร์ไปทำไม, เราเรียน tense ไปทำไม, เราเรียนบัญชีไปทำไม ฯลฯ)
ผม (ในฐานะที่ไม่ใช่ครูภาษาไทย) ได้แชร์เรื่องที่เคยเจอระหว่างเรียน ป.โท ที่ออสเตรเลียให้วงคุยฟัง อาจารย์ท่านหนึ่งของผมนั้นท่านสอนวิชาภาษากรีกที่โรงเรียน (แต่ที่มหาวิทยาลัยแกสอนวิชาอื่น) ท่านบอกว่าทุกครั้งก่อนจะสอน ท่านจะถามนักเรียนในชั้นก่อนว่า "เป้าหมายของการเรียนวิชาภาษากรีกคืออะไร" ซึ่งถ้านักเรียนตอบว่าเรียนเพราะอยากรู้ศัพท์หรืออยากสนุก สิ่งที่นักเรียนคาดหวังจะเจอในบทเรียนนั้นอาจจะมีแค่คำศัพท์ทั่วไป, การนับเลข, การดูเวลา เป็นต้น แต่ถ้านักเรียนตอบว่าจะนำไปใช้สนทนาในชีวิตประจำวัน เนื้อหาที่นักเรียนคาดหวังจะเจอก็จะเป็นอีกระดับหนึ่ง และถ้านักเรียนต้องการเรียนเพื่อไปใช้ในการศึกษาต่อ (เช่น อ่าน text, เขียนรายงาน) เนื้อหาที่นักเรียนคาดหวังก็จะยากขึ้นไปอีก
ตัดกลับมาที่ภาษาไทยนะครับ เด็กหลายคนอาจจะมองว่าที่เรียนภาษาไทยนั้นเพื่อใช้สื่อสาร แต่พอมาเจอเนื้อหาที่ซับซ้อนกว่าที่คาดหวัง มันก็ทำให้นักเรียนตั้งคำถาม "เราเรียน...ไปทำไม" ดังนั้นสิ่งหนึ่งที่ครูอาจจะต้องทำก็คือคุยกับนักเรียนเพื่อเข้าใจว่าเค้าคาดหวังอะไรจากการเรียนวิชาของเรา (ไม่จำเป็นต้องเป็นภาษาไทย) และนำข้อมูลที่ได้มาปรับกับเนื้อหาการสอนเพื่อตอบสนองความต้องการของนักเรียน (โดย achieve เป้าหมายของครูด้วย)
นอกจากนี้เรายังสามารถรับมือกับคำถามนี้ได้ด้วยคำตอบต่าง ๆ (เมื่อวานมีคุณครูหลายท่านแชร์ประสบการณ์ไว้ ผมคิดว่าน่าจะมีคนแชร์ในแท็ก "PLCภาษาไทย" ครับ) ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือการเรียนการสอนแบบบูรณาการ เมื่อวานผมเล่าเรื่องเพื่อนชาวออสเตรเลียที่สอนคนละวิชาแต่มาร่วมกันสร้างบทเรียนร่วมกัน โดยคุณครูที่สอนวิชาวรรณกรรมได้นำนิทานของชาวอะบอริจิ้นมาสอน (เมื่อวานในวงคุยผมบอกว่าเป็นชาวเมารี ต้องขอโทษด้วยนะครับ ผมจำสลับกันครับ) จากนั้นครูที่สอนภูมิศาสตร์ก็นำสถานที่ที่เป็นพื้นหลังของเรื่องมาสอน และครูที่สอนประวัติศาสตร์ก็พูดถึงเรื่องประวัติศาสตร์ในช่วงเวลาที่นิทานเรื่องนี้อ้างอิง ซึ่งการสอนแบบนี้ มันเป็นการเปิดโอกาสให้นักเรียนมอง "บทเรียน" ด้วยเลนส์ที่แตกต่างกันครับ
ในมุมมองของผมการจะทำให้นักเรียนไม่ถามว่า "เราเรียน...ไปทำไมครับ/คะ" นั้นคงเป็นไปไม่ได้ แต่เราสามารถช่วยให้นักเรียนหาคำตอบของคำถามนี้ได้ รวมทั้งเราสามารถคลายข้อสงสัยเรื่องนี้ได้ไม่มากก็น้อยครับ ผมขอสรุปในมุมมองของผมนะครับ
1 - คุณครูและนักเรียนจะต้องสื่อสารกัน เพื่อเข้าใจความคาดหวังของอีกฝ่าย และนำข้อมูลที่ได้มาจัดการเรียนการสอนให้เหมาะสม
2 - คุณครูต้องเปิดใจและเรียนรู้ไปพร้อมกับนักเรียน เพื่อออกแบบการเรียนรู้สำหรับเด็กแต่ละกลุ่มให้เหมาะสม
3 - การร่วมกันออกแบบการเรียนการสอนกับคุณครูต่างกลุ่มสาระวิชา จะช่วยให้นักเรียนได้เรียนรู้และมองบทเรียนในหลากหลายมุมมอง
4 - (อันนี้ไม่ได้พูดในวงคุยเมื่อวานเพราะเวลาที่จำกัด) บทเรียนที่ "ไม่ตายตัว" (Flexible) จะช่วยให้คุณครูออกแบบการเรียนการสอนที่ตอบสนองความต้องการของนักเรียนได้มากขึ้น แต่ว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นได้ จำเป็นจะต้องได้รับการสนับสนุนจากทุก ๆ ฝ่ายในโรงเรียนครับ
ผมแอบเสียดายที่วงคุยเมื่อวานมีเวลาสั้นไปนิดนึง (1 ชั่วโมง) แต่เชื่อว่าสิ่งที่ได้แลกเปลี่ยนกันเมื่อวานจะมีประโยชน์ต่อทุกท่านที่เข้าร่วม และถ้ามีคุณครูท่านใดที่อยากแลกเปลี่ยนความเห็นก็มาคอมเม้นท์พูดคุยกันได้นะครับ ^.^
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!