
คัตเตอร์ได้รู้จักกับก่อการครูก็จาก Facebook เพราะเห็นพี่-น้องเพื่อนครูหลายคนได้เข้าร่วมและเมื่อเสร็จสิ้นการเข้าร่วมแล้ว ทุกคนต่างมีไฟและมีพลังงานในการเป็นครูต่ออย่างยิ่งยวด มันทำให้คัตเตอร์ได้ฉุกคิดว่า โครงการนี้มันต้องมีอะไรที่ปังมาก ๆ แน่เลย อยากจะเข้าร่วมด้วยแล้วสิ เมื่อถึงเวลาสมัครก่อการครูรุ่นที่ 2 ก็ดันสมัครไม่ได้เพราะติดภารกิจหลายอย่างเหลือเกินอีกทั้งตัวเองก็ยังไม่พร้อมหลายอย่าง แต่ไม่เป็นไรได้แต่หวังว่าคงมีรุ่นที่ 3 ในระหว่างที่รอก็ได้ทำการเข้าร่วม Workshop ต่างๆ ของหลายหน่วยงาน ชื่อคนที่เคยเข้าร่วมก่อการครูก็หนาหูมากขึ้น มันแสดงให้เห็นว่าโครงการนี้ต้องให้อะไรบางอย่างกับตัวเราและกับการศึกษามากๆแน่เลย เมื่อถึงเวลาสมัครก่อการครูรุ่นที่ 3 ก็ได้ทำการสมัครไป เขียนเรียงความ ต้องบอกก่อนว่าเป็นคนที่เขียนเรียงความไม่เก่ง ใส่แต่ความรู้สึกลงไป ผลปรากฎว่าได้รับการคัดเลือก อ้อ ลืมบอกไปว่า ทั้งโรงเรียนสมัครไปคนเดียว ตอนที่ได้ก็ดีใจมาก ก.ล้านตัว ไม่รู้หรอกว่าจะเจออะไร แต่เราก็คือ 1 ในก่อการครูรุ่น 3 แล้ว อย่างน้อยก็พาตัวเองไปเผชิญโลกใบใหม่อีกครั้ง........... พร้อมเดินทางแล้ว ไปกันเล้ยยยยยยยยยย
ตอนเห็นชื่อโมดูลก็รู้สึกเฉย ๆ เพราะจะมาสำรวจอะไรกับความเป็นครู ก็เราเป็นครูอยู่แล้ว รู้อยู่ว่าอะไรควรไม่ควร อะไรคือความเป็นครู !!!
หลายครั้งที่คัตเตอร์ไม่ค่อยได้ฟัง ดีแต่พูดและแสดงความคิดเห็นออกมา พร้อมด้วยแสดงอคติส่วนตัวออกไปในฐานะความเป็นครู ถามว่ามันผิดไหม ก็ไม่ผิด เพียงแต่เราลืมภาวะรอบตัวของเราหรือเปล่าได้ฟังสิ่งเหล่านั้นบ้างไหม เรามัวแต่ปิดหูของตนเองเสมอ และใช้ปากในการแสวงหาผลประโยชน์ใส่ตัวเอง.....
ภายในห้องสี่เหลี่ยมของการอบรมช่วงแรกได้เปลี่ยนทัศนคติเกี่ยวกับการรับฟังของคัตเตอร์ไปตลอดกาล คนเราต้องฟังสิ รับฟังสิ่งที่อะไรก็ตามที่มาเสนอต่อหน้าเรา ฟังโดยที่ไม่ตัดสิน ไม่ใส่อคติ ฟังอย่างตั้งใจ เชื่อหรือไม่ว่ามันทำให้คัตเตอร์ขนลุกตรงที่พลังแห่งการฟังที่ดีนั้น มันทำให้เราได้มองเห็นผู้คน ไม่ใช่แค่กายของเขา แต่เป็นข้างในของเขาด้วย ทำให้คัตเตอร์รับรู้ความรู้สึกและประมวลความคิดออกมาได้ คัตเตอร์ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย อิ่มเอมใจแบบบอกไม่ถูก นี่สินะ ที่เรียกว่า "ฟังด้วยหัวใจ"

คัตเตอร์เคยมีความเชื่อเสมอว่าการที่เรามีอำนาจ ย่อมทำอะไรก็ได้ยิ่งใช้คำว่าครูด้วยละก็ ฉันชนะ ! แต่เปล่าเลย มันกับทำให้เราแพ้ตั้งแต่เราลงสนามในห้องเรียน ยิ่งเรามีอำนาจเหนือเท่าไหร่ ความที่เราอยากใกล้ตัวตนของเด็กมันห่างออกไปมากเท่านั้น คัตเตอร์ไม่เคยเข้าใจอะไรแบบนี้เลย ก็ทำไมอะ ! ฉันหวังดีกับเธอนะ แต่เด็ก ๆ ไม่ได้มองแบบนั้น ห้องเรียนวัฒนธรรมกับอำนาจ ของ ครูก๋วย-พฤหัส ทำให้คัตเตอร์คิดได้ว่าอำนาจที่เรามีอยู่ผสมกับความหวังดีของเรามันจะทำให้ห้องเรียนของเราแย่ลงนะ จะดีกว่าไหมถ้าเราลองเปลี่ยนมุมมองใหม่ ๆ ใช้อำนาจร่วมกับเด็ก ๆ ให้เขาได้เป็นคนออกแบบห้องเรียนของตนเอง นั่นอาจจะทำให้ช่องว่างระหว่างเรากับเด็กลดลงจนกระทั่งอาจจะเป็นพวกเดียวกันเลยก็ได้นะ มันไม่เพียงแต่ใช้ในห้องเรียนได้ แต่นำมาใช้กับครอบครัว เพื่อน คนรอบข้างในที่ทำงาน คัตเตอร์เชื่อว่าเมื่อทุกคนมีอำนาจเท่ากัน ทุกอย่างจะดำเนินไปอย่างราบรื่นและพร้อมที่จะยอมรับความคิดเห็นที่เท่าเทียมกัน

ห้องเรียนสำรวจความเป็นคนของคนเป็นครู ของครูน้อง-ธนัญธร ห้องเรียนนี้สุดยอดมากอะ คัตเตอร์มีความคิดว่าฉันเป็นครูทำไม ทำไมฉันต้องเป็น ฉันทำอะไรอยู่ ฉันทำเพื่ออะไร จนกระทั่งเคยตั้งคำถามว่าฉันคือใคร กิจกรรมที่เกิดขึ้นทำให้คัตเตอร์ได้ใคร่ครวญสิ่งที่อยู่ภายในใจของตนเองอย่างมหาศาล ไปสั่นสะเทือนความคิดและจิตใจของตนเองเป็นอย่างมาก คัตเตอร์ได้คำตอบกับสิ่งที่ตนเองตามหามานานแม้มันอาจจะยังตอบไม่หมด อย่างน้อยก็ทำให้เราได้ไปต่อในเส้นทางที่เราเลือกไว้แล้ว ไม่มีอะไรดีไปกว่าการที่เราได้อยู่กับตัวเองมองตัวเองผ่านกระจก ได้คุยกับตัวเอง ได้สำรวจตัวเองอย่างจริงแท้ เมื่อเราได้รู้จักตนเองมากขึ้นไปอีกนั้น คัตเตอร์ก็ยังเชื่ออีกว่ามันจะทำให้เรารู้จักเด็ก ๆ หรือคนรอบข้างมากขึ้นไปอีก ยิ่งเราได้คุยกับตัวเองมากเท่าไหร่ เราก็จะรู้จักตัวตนของเราและตัวตนของคนอื่นมากขึ้นไปอีก .... คัตเตอร์ฉันหาคำตอบให้เธอได้แล้วนะ
เธอคือมนุษย์ มีความรู้สึก มีจิตใจ จงภูมิใจในเส้นทางที่เลือกเดิน มันไม่ได้สวยงาม อย่างน้อยเธอก็มีคัตเตอร์เป็นกำลังใจให้เสมอ

เมื่อเรายอมรับความเป็นตัวตนของเราแล้ว เราก็ควรที่จะยอมรับความเป็นตัวตนของผู้อื่น แน่นอนว่าความแตกต่างของแต่คนนั้นย่อมมีที่มาที่ไปอยู่แล้ว ประสบการณ์ในวัยเด็กมีผลต่อการใช้ชีวิตของเรามากพอควร คัตเตอร์เชื่อว่าการที่เรารับฟังและเข้าใจประสบการณ์ของแต่ละคนที่เจอมานั้น จะทำให้เรายอมรับความแตกต่างหลากหลายได้เป็นอย่างดี ห้องเรียนความหลายหลายและความต้องการพิเศษ ของครูพนม-เกตุมาน ช่วยตอกย้ำความคิดของเราเป็นอย่างดี เด็ก ๆ ในห้องเรียนของเราล้วนแต่มีความแตกต่างหลากหลาย ไม่เพียงแต่ใช้ตาดูแล หากเราใช้ใจมองพวกเขาอย่างถี่ถ้วนก็จะพบความสวยงามของพวกเขาได้ มันจะนำไปสู่การจัดการเรียนการสอนในห้องเรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ เมื่อเราเคารพความแตกต่างหลากหลายของพวกเขา เด็ก ๆ ก็จะเคารพความแตกต่างหลากหลายของตนเอง เพื่อน ครู ห้องเรียน และสังคมต่อไป แค่หวังไว้ว่ามันจะเป็นเช่นนั้น

3 วัน 2 คืนกับโมดูล 1 ผ่านไปเร็วมาก แต่มันเปลี่ยนแปลง สั่นสะเทือนทัศนคติในตัวตนของคัตเตอร์มากมาย เพราะอย่างน้อยก็ทำให้ตัวเองรู้ว่า ฉันคือมนุษย์ ถ้าเรามองเห็นเด็ก ๆ ของเราเป็นมนุษย์ก็จงใช้สิ่งที่ได้เจอมาเปลี่ยนแปลงให้เขาได้รู้คุณค่าของตนเองอย่างแท้จริง.......
ได้เวลาตื่นเต้นอีกแล้ว กับการเรียนรายวิชาต่าง ๆ เห็นชื่อแต่ละวิชาแล้วนั้น น่าเรียนทั้งนั้นเลย ไม่เคยเห็นในการอบรมที่ไหนเลย
"ทักษะการโค้ชเพื่อครู" ครูเปิ้ลและทีม
คัตเตอร์พยายามที่จะรับฟังเด็ก ๆ ที่มาขอคำแนะนำ แต่ก็ยังทำได้ไม่ดี มีบางส่วนที่ได้รับคำแนะนำไปแล้วยังเอ๊ะ หรือสงสัยอยู่ บางส่วนก็โอเคมาก คัตเตอร์อยากจะฝึกสกิลตรงนี้ เพราะคิดว่านอกจากเราจะให้ความรู้ทางวิชาการกับเขาได้แล้ว เราก็ควรจะให้พื้นที่ปลอดภัยสำหรับเขาด้วยเช่นกัน เพราะเหตุผลที่ว่าตัวเองไม่เคยได้รับมาตอนที่ตัวเองเรียนอยู่ จึงลงวิชานี้ เราถามตัวเองตลอดว่าเมื่อเราได้ให้คำแนะนำกับเด็กๆไปแล้วเขาจะทำตามหรือไม่ เข้าจะเป็นอย่างไร จะดำเนินชีวิตยังไง มันเป็นสิ่งที่ติดค้างอยู่เสมอ เรียกว่าทุกข์อยู่ในใจ ทำไงก็ไม่หาย จนได้มาเข้าเรียนคลาสนี้ ว้าวววววมากกกกกกก การโค้ชมันไม่ใช่การให้คำแนะนำแต่มันคือที่เราให้คนที่อยู่ตรงหน้าเราได้แสดงสิ่งที่อยู่ภายในใจของเขาเอง ผ่านการตั้งคำถาม การเปรียบเทียบ บลา ๆๆๆๆ ผ่านตัวเรา เราไม่จำเป็นต้องหาคำตอบจากสิ่งที่เขากำลังจะมาถามเรา ให้เขาได้ตอบตัวเขาเอง ไม่ต้องทุกข์ร้อนไปกับเขา เพราะสิ่งพวกนั้นเป็นสิ่งที่เขาเลือกเอง เราทำได้เพียงแค่เฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ เพียงเท่านี้อาจจะมีความหมายสำหรับตัวผู้ที่ถูกโค้ชมากขึ้นก็ได้ แค่ 2 วันมันทำให้เราวูบวาบมาก อยากจะใช้วิชาเหลือเกิน แน่นอนมันยังไม่ดีเท่าไหร่ ทุกอย่างมันต้องมีการเติบโตและพัฒนา
อย่างน้อย ๆ การเปลี่ยนแปลงในตัวเราก็ได้เกิดขึ้น ไม่คาดหวังในสิ่งที่เราแนะนำไป แต่ให้ดีใจว่าเขาได้มองเห็นตัวเองจากตัวของเรา............... โค้ชเพื่อใคร โค้ชเพื่อครู

"การออกแบบห้องเรียนสร้างสรรค์"ครูก๋วยและทีม
คัตเตอร์เป็นคนที่คิดว่าตัวเองไม่มีความคิดสร้างสรรค์ กลัวทำได้ไม่ดีถ้าต้องสร้างสรรค์ ส่งผลให้การออกแบบห้องเรียนมันไม่ค่อยดีเท่าที่ควรจะเป็น บ่อยครั้งก็รู้สึกนอยด์ตัวเองที่ตัวทำไม่ได้ แล้วมันเกิดจากอะไร เกิดจากใคร.....ฆ่า ความคิดสร้างสรรค์ ตัวเรา เด็ก ผู้บริหาร หรือผู้ปกครอง ในโลกแห่งความจริงทุกคนล้วนเป็นคนฆ่าและผู้ถูกฆ่า แต่ทว่าทุกอย่างมีทางแก้ ห้องเรียนนี้ทำให้เราเชื่อมั่นในตัวเองมากขึ้นว่าเราเองจะสามารถออกแบบห้องเรียนสร้างสรรค์ได้อย่างแน่นอน เพียงแค่มองสิ่งรอบตัวเราให้ออก ไม่ว่าจะทำเกม เขียนแผน ทุกอย่างมีข้อจำกัด ภายใต้ข้อจำกัดก็เกิดการสร้างสรรค์มาก ๆ สร้างสรรค์ไม่ใช่เพียงสิ่งของ แต่มันคือใจของเราด้วยต่างหาก........
คัตเตอร์เชื่อว่า ห้องเรียนที่มีพื้นที่ปลอดภัยจะทำให้เกิดห้องเรียนสร้างสรรค์เสมอ

นำโดย อ.เปี๊ยก และ พี่มะโหนก
สำหรับการก้าวผ่านความ"กลัว" เกิดขึ้นหลายครั้งในชีวิตคัตเตอร์ ครั้งนี้ก็เป็นเช่นนั้น ทำไมถึงกลัวละ ก็เพราะเราต้องออกแบบการเรียนรู้ที่ไม่เคยทำมาก่อน ต้องมาเป็นกระบวนกรต้องทำงานกับคนที่ไม่เคยทำงานร่วมกันเลย
บ่อยครั้งในโลกแห่งชีวิตจริงไม่ได้ถูกนำมาสอนในห้องเรียน แต่การเรียนรู้จากห้องเรียนจากโลกจริงมันสนุกมันเรียล มันทำให้เห็นมุมมองหลายมิติ ทำให้เราคิดได้ว่า เอ๊ะ ! ควรจะเอามาประยุกต์ใช้กับห้องเรียนนะ มันดีเว้ย ไม่ใช่มองแค่ตัวชี้วัด ทำแต่ข้อสอบ ถ้าเรานำมันมาใช้ได้ เชื่อว่าเด็กๆ จะเห็นว่าห้องเรียนที่เราพยายามออกแบบสร้างสรรค์จะมี "ความหมาย"กับเขาทันที เมื่อถึงเวลานั้น เราเองคงไม่เสียเปล่าที่ลงทุนทำมันไป
มาถึงจุดที่เราต้องทดลองสอน ทดลองเป็นกระบวนกร ทำงานกันเป็นทีม ความกลัวก็เกิดขึ้นภายในใจ แต่ด้วยทุกคนมีเป้าหมายเดียวกัน อยากทำให้มันสำเร็จและพิสูจน์ตัวเองของทุกคน มันก็สำเร็จจริงๆ ทุกคนช่วยกันรดน้ำ ใส่ปุ๋ย ให้ของขวัญซึ่งกันและกัน มันทำให้ตัวเราเองได้"ก้าวผ่านความกลัว" ยิ้มได้และเชื่อมั่นตนเองขึ้นมาอีกว่าเราจะทำมันได้และทำได้ดี
3 วัน 2 คืนผ่านไปเร็วจัง ประสบการณ์แน่นและเต็มเปี่ยมมันพร้อมที่จะออกไปเผชิญกับโลกแห่งความจริงอีกครั้ง พร้อมแล้วไปโล้ดดดดดดด
ห้องเรียนจากโลกจริง และการเป็นกระบวนกร ทำให้ตัวเรามองตัวเองลึกเข้าไปอีกครั้ง ถ้าเราทำทั้งสองอย่างได้ดี ก็พอจะมองเห็นอนาคตของตัวเอง อนาคตของเด็กๆ ซึ่งอยากทำให้ห้องเรียนมีความหมายมากที่สุด


สำคัญที่สุดเลยคือ เพื่อนร่วมเดินทางทุกท่านในก่อการครูรุ่นที่ 3 ถ้าไม่มีท่านทั้งหลายก็คงไม่มีคัตเตอร์ที่เติบโตมาได้จนถึงตอนนี้
และแน่นอนคนเราก็ต้องมีเพื่อนที่ปลอดภัยในการร่วมเดินทางในครั้งนี้ คือแก๊งของคัตเตอร์เอง ทุกคนน่ารักเป็นกันเอง ใจดี มีเหตุผล สามารถให้คำแนะนำและให้กำลังใจอยู่ตลอดเวลา เรียกง่าย ๆ ว่า PLC กันตลอด อยากให้มิตรภาพคงอยู่ตลอดไป
เติมใจให้กันตลอดไปนะ แก็งเพื่อน PLC

ขอบคุณเพื่อน #ก่อการครู ทุกคนสำหรับการเติมใจและมอบข้อคิดสะกิดใจให้กันตลอดมา
ท้ายที่สุดแล้ว....
ห้องเรียนที่มีพื้นที่ปลอดภัย ครูเข้าใจ ครูเป็นมนุษย์ จะทำให้เกิดห้องเรียนสร้างสรรค์และสวยงามเสมอ
คัตเตอร์เปลี่ยนแล้ว คุณเปลี่ยนหรือยัง มาร่วมเปลี่ยนแปลงห้องเรียนกันเถอะ
เชื่อสิ คัตเตอร์ทำได้ คุณก็ทำได้ !!!!

แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!