กิจกรรมตลอดเทอมที่ผ่านมา เน้นฐานหัวเป็นส่วนมาก อาทิตย์นี้ใกล้สอบแล้วเลยแวะเข้ามาสัมผัสที่ฐานใจกันหน่อย

คาบนี้ชวนขยับโต๊ะออก ทำความสะอาดห้องหน่อย ชวนถอดรองเท้า มานั่งกับพื้น เปลี่ยนบรรยากาศดูบ้าง

• เริ่มจากการเล่นเกม "ประลองใจ" ทายความรู้สึกเพื่อนข้าง ๆ เปลี่ยนคู่ทายความรู้สึกกันไป 5 รอบ

*** เกมประลองใจ 1 ในกิจกรรม จาก "การเดินทางบนเกาะปลาวาฬ กระบวนการทำงานสุขภาพจิตในโรงเรียน โดย สสส. ***

• เล่นเกมเสร็จแต่ละข้อชวนคุยถึงเหตุผลว่าทำไมถึงรู้สึกอย่างนั้น ทำไมเขาถึงทายความรู้สึกเพื่อนถูก/ไม่ถูก
• สลายคู่ ให้นักเรียนได้อยู่กับตัวเอง สร้างข้อตกลงร่วมกัน "สร้างพื้นที่ปลอดภัย ที่เราจะสามารถร่วมกันแบ่งปันความรู้สึก ความคิด คำพูดร่วมกันได้ โดยที่ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครนำไปพูดต่อ ไปล้อเลียน หรือสร้างความไม่สบายใจหลังจากนี้"

เมื่อทุกคนยอมรับ ก็เริ่มกันได้เลย

• "ประโยคไหนทำร้ายติดใจเรามากที่สุด" ให้นักเรียนเขียนใส่ post it สีแรก และเก็บไว้
• เลือกจับคู่กับคนที่สบายใจในการเล่าเรื่องราว ชวนพูดคุยกับคู่ของเรา 3 ประเด็น คือ ประโยคอะไร ใครเป็นคนพูด และเรารู้สึกอย่างไรเมื่อได้ยินประโยคนั้น
• แบ่งปันเรื่องราวในกลุ่มใหญ่ (ความยากคือการสร้างบรรยากาศให้ทุกคนอยากแชร์เรื่องราวของตัวเอง บางห้องมีคนอยากแบ่งปันจำนวนมาก บางห้องไม่มีเลย ครูจะต้องไม่บังคับให้นักเรียนรู้สึกลำบากใจ หากตอนนี้นักเรียนยังรู้สึกว่ายังไม่ปลอดภัยที่จะพูดตอนนี้ อาจจะไปจับคู่ จับกลุ่มคุยกับเพื่อนนอกรอบก็ได้เหมือนกัน)

• กลับไปจับคู่เดิมช่วยกันวิเคราะห์จุดประสงค์ที่แฝงไว้ภายใต้ข้อความที่ทำร้ายจิตใจของเรา (คิดไม่ออกให้เพื่อนช่วยคิด)
• สุดท้าย แจก post it อีกสีหนึ่ง
• ชวนให้นักเรียนเปลี่ยนคำพูดจากกระดาษสีแรก เป็นคำพูดใหม่ที่ให้พลังบวก เจตนาเดิม (ตามที่วิเคราะห์) เขียนใส่ post it อีกสีหนึ่ง

• ได้คำพูดที่ส่งพลังบวกแล้ว ชวนนักเรียนเก็บไว้ในที่ที่เปิดเจอได้บ่อย ๆ กระเป๋าสตางค์ กล่องดินสอ หนังสือหรือสมุดที่ต้องเปิดทุกวัน
• ส่วนคำพูดที่ทำร้ายจิตใจ ชวนฉีก ขยำ บีบ แล้วทิ้งลงในภาชนะที่เตรียมไว้ (กล่อง ถังขยะ อะไรก็ได้)
• ล้อมวง reflection รู้สึกอย่างไรกับกิจกรรมที่ผ่านมา ได้เรียนรู้อะไรกันบ้าง

คำพูดเพียงคำเดียวอาจส่งผลให้ผู้ฟังรู้สึกดีหรือแย่ก็เป็นไปได้ นั่นขึ้นอยู่กับประสบการณ์ที่แต่ละคนเคยประสบพบเจอมา จึงเป็นที่มาของการออกแบบกิจกรรมเรื่อง "พลังของภาษา" ในคาบนี้

นักเรียนไม่ได้เห็นแค่พลังของภาษาที่ส่งผ่านออกมาผ่านตัวอักษรหรือเสียงเท่านั้น มันยังทำให้พวกเขาได้อยู่กับตัวเอง และเราในฐานะครู ได้รู้จักเขามากขึ้นด้วย

ใครลองนำไปปรับใช้แล้วมา feedback กันด้วยนะครับ