
ด้วยครูปอนด์ได้รับมอบหมายให้ปฏิบัติหน้าที่หัวหน้าระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ในปีการศึกษา 2566 (จริง ๆ ก็เป็นหัวหน้าระดับมาตั้งแต่ชั้น ม.4 แล้ว) ดัวยความรับผิดชอบในหน้าที่ทำให้เข้าถึงข้อมูล สารสนเทศ ได้มากกว่าครูปกติ (จริง ๆ ก็มีแจ้งในที่ประชุมครูทุกเดือน ทุกปีครับ แต่เราต้องปฏิบัติหน้าที่กำกับดูแล) ทำให้เห็นจำนวนนักเรียน ม.6 ที่ไม่สามารถจบการศึกษาได้ทันตามกำหนดเวลา และได้ประสาน พูดคุยกับครูที่อยู่ในระบบดูแลช่วยเหลือทั้งงานแนะแนว งานวิชาการ งานระเบียบวินัย ทำให้พบว่าปัญหาหนึ่งเลย คือเด็ก ม.6 หลายคนที่มีปัญหา เพราะเพลิดเพลิน และแก้ปัญหาวัยรุ่นอยู่ จนลืมตระหนักถึงเวลาและสิ่งที่ต้องทำเพื่อจบการศึกษา นี่คือที่มาของกิจกรรม ที่ครูปอนด์ต้องบิวท์เอง ในหอประชุม ทั้งระดับ เกือบ 600 คน (ครูที่อยู่ฟังก็อึ้ง เลยไม่มีรูปกิจกรรมเลย Y_Y)
...
ขั้นที่ 1 นำเข้าสู่เป้าหมาย จากบริบท ของนักเรียน ตรงนี้ก็ไม่มีอะไรมากครับ พยายามโยงปัญหา และเป้าหมายการเรียนต่อ/ทำงาน ให้เขาได้เห็น

...
ขั้นที่ 2 จัดกิจกรรมสร้างความเข้าใจ และเสนอแนะแนวทางการแก้ปัญหา โดยแบ่งเป็น 2 ช่วง
..........1.ทำยังไงให้จบ ม.6 อันนี้ให้นักเรียนยืน แล้วแบ่งซ้ายขวาตามเงื่อนไข จนสุดท้ายจะได้นักเรียนกลุ่มที่มีปัญหา ตรงนี้เราต้องให้กำลังใจครับ เพราะเด็กอาจจะอาย เราอาจจะไม่ไปถึงจุดนั้นก็ได้ แค่อธิบายให้เห็นภาพ เขาจะเริ่มรู้แล้วว่าจะททำยังไง สิ่งสำคัญคือการกระตุ้นเพื่อนในห้อง ให้ช่วยพาเขาให้แก้ 0 ร มส ให้เรียบร้อย ให้ช่วยกัน ให้รักกัน และนำพาเพื่อนให้จบไปพร้อมกัน (ในกิจกรรมตอนนี้ นักเรียนหลายคนก็บอกว่าเตือนแล้ว แต่เพิ่อนไม่ฟัง เราต้องเสริมแรงด้วยการบอกทั้งห้องว่าต้องช่วยกัน คนสองคนอาจจะไม่ฟัง ถ้าทั้งห้องช่วยกันมันมีโอกาสสำเร็จนะ ให้กำลังใจกันไป)

..........2. การวางแผนให้มีที่เรียนต่อแบบที่โอกาสเรียนไม่จบมีน้อยที่สุด เพราะบางคนฝันได้ ไปถึง แต่ไปไม่สุด เพราะลืมเรื่องค่าใช้จ่าย ตรงนี้ก็จะแนะนำให้นักเรียนได้ตระหนักถึงการวางแผนในอนาคต ไม่ใช่ไปเรียนแล้วทำงานล่วงเวลาจนไม่มีเวลาพักผ่อน แล้วก็ต้องเปลี่ยนแผนการเรียนหรือลาออกมา (แน่นอนว่าตรงนี้ไม่ได้การันตีอะไรในชีวิต แต่การมีเข็มทิศก็จะลดโอกาสความล้มเหลวไปได้บ้างครับ)

..........3. สุดท้าย เป็นการแนะนำที่ปรึกษา เพราะเด็กๆหลายคนที่พลาดโอกาส เพียงเพราะเขาไม่รู้จะไปปรึกษาใคร ในเรื่องต่าง ๆ ก็ต้องแนะนำไว้

..........สุดท้าย ทั้งหมดที่เล่ามา ไม่ได้การันตีความสำเร็จในชีวิตของนักเรียน เพราะทุกคนมีเวลาความสำเร็จเป็นของตนเอง จะช้าหรือเร็วไม่มีใครกำหนดได้ เพราะเป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ แต่คุณครูสามารถทำหน้าที่ครูในการเป็นเข็มทิศชี้แนวทางให้เห็น ส่วนการก้าวเดิน ต้องเป็นความประสงค์ของนักเรียนเอง ตรงนี้ครูปอนด์ก็อยากแชร์ไอเดียไว้ให้คุณครูเราได้ช่วยกระตุ้นให้นักเรียนชั้น ม.6 หลายคนที่ยังไม่รู้ทิศทาง หรือ ยังหลงลืมอุดรอยรั่วในการเดินทางได้ไม่มากก็น้อยครับ....ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นบนโลกนี้ มีดีเสมอ มากบ้าง น้อยบ้าง แตกต่างกันไป
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!