
อีกไกลแค่ไหนจนกว่าฉันจะใกล้ บอกที…
ประโยคนี้ (ที่มีทำนอง) ดังขึ้นในหัวทุกครั้งตอนออกจากบ้าน แล้วต้องใช้เวลาเป็นชั่วโมง ๆ ในการเดินทางไปสอนที่โรงเรียนอีก
เพราะใคร ๆ ก็ตามหาและอยากทำงานใกล้บ้านตัวเองกันทั้งนั้น
แต่อาชีพ “ครู” กลับไม่สามารถเลือกที่ทำงานได้ง่ายสักเท่าไหร่
วันนี้ insKru อยากชวนดูคุณครูที่ได้ทำงานใกล้บ้านกัน
พวกเขารู้สึกว่าการได้ทำงานใกล้บ้านนั้น ดียังไง และถ้าอยากเลือกโรงเรียนใกล้บ้านบ้างต้องทำยังไง ไปดูกันเลย !

ครูหยก - รัศมี ศักดิ์ดำรงศรี ครูปฐมวัยจากโรงเรียนบ้านนากลาง จ.เชียงใหม่ คุณครูรุ่นใหม่ที่ได้ทำงานใกล้กับชุมชนที่ตัวเองอยู่ เดินทางไม่เกิน 20-25 นาทีต่อวัน ได้บอกกับเราว่าการได้อยู่ใกล้บ้านช่วยให้ได้ดูแล และมีกำลังใจในการทำงานในทุก ๆ วัน
“พออยู่ใกล้บ้าน มันรู้สึกอบอุ่น ได้เห็นหน้าพ่อแม่ ปู่ย่าตายายทุก ๆ เช้าก่อนออกมาทำงาน ได้เจอกันทุกเช้าทุกเย็นเลย ทำให้มีกำลังใจในการทำงานเต็มที่ นอกจากนี้ที่บ้านเองก็มีปลูกข้าว ปลูกข้าวโพดอยู่ด้วย เราเลยได้ใช้เวลาช่วงทำงานเสร็จแล้ว มาช่วยงานที่บ้านต่อด้วย”
“อีกข้อดีคือ เราได้รู้จักพื้นที่ใกล้บ้านจริง ๆ สนิทกับคนในชุมชนจริง ๆ เยาวชนในหมู่บ้าน เราก็โตขึ้นมาด้วยกัน บางคนก็อาจจะไม่สนใจเรียนหนังสืออยู่บ้าง เราได้คุยกับน้อง ๆ เหล่านี้มากขึ้น ด้วยความที่พ่อแม่ของเขาอาจจะไม่ได้ดูแลตรงนี้เป็นพิเศษ เด็ก ๆ ก็เห็นเราเป็นแบบอย่างในการตั้งใจเรียนจากการพูดคุยกับพวกเขา การได้เป็นครูใกล้บ้านช่วยตอบโจทย์ทั้งสองเรื่องนี้มาก”

ครูมะนาว - สุธิดา ทองราช ครูประถมศึกษาจากโรงเรียนบ้านจุโป จ.ยะลา คือครูที่ได้เริ่มต้นเป็นครูอาสา และได้มาบรรจุใกล้ชุมชนที่ตัวเองอยู่อีกหนึ่งคน ซึ่งอยู่ห่างจากบ้ายเพียง 15 กิโลเมตรเท่านั้น จึงสะดวกกับการเดินทางด้วยรถจักรยานยนต์เป็นที่สุด คุณครูได้บอกกับเราว่าการที่โรงเรียนอยู่ใกล้บ้านนั้น ช่วยให้สนิทกับนักเรียน และรับฟังปัญหาได้เต็มที่เลยทีเดียว
“เรื่องการประหยัดค่าใช้จ่ายในบ้าน แน่นอนอยู่แล้ว แต่อีกเรื่องที่สำคัญคือด้วยความบ้านใกล้ เราจะเจอเด็กในชุมชนบ่อย พวกเขาก็ชวนมาเล่นที่บ้านในตอนหลังเลิกเรียนช่วงเย็น บางวันก็ชวนเราไปกินข้าวด้วยกัน พออยู่ที่โรงเรียนเด็ก ๆ อาจจะดูเงียบ ๆ นิ่ง ๆ ด้วยความเคารพกันว่าเขาเป็นนักเรียน เราเป็นครู แต่พอเลิกเรียน เจอกันในชุมชนจะเป็นอีกอารมณ์ เป็นเหมือนเราเป็นพี่น้องกันมากกว่า”
“มีชวนตีแบด มีนั่งคุยกัน หลาย ๆ ครั้งที่คุยกันด้วยความสนิทนี่เอง ทำให้เราได้รู้เรื่องของเด็ก ๆ มากขึ้น เช่น ที่ห้องเรียนเขาทะเลาะกับเพื่อน ๆ หนักมาก ในห้องคือผู้หญิง - ผู้ชายแยกกลุ่มทะเลาะกันเลย เราก็ค่อย ๆ ฟัง แล้วตะล่อมถามทั้งสองฝ่าย เพื่อปรึกษากับครูประจำชั้นของพวกเขา จนแก้ปัญหาได้ในที่สุด”

ครูป้อ - อริยา อินทรักษ์ ครูปฐมวัยจากโรงเรียนสามัคคีอนุสรณ์ จ.สุราษฎร์ธานี ครูอีกคนหนึ่งที่ได้บรรจุโรงเรียนใกล้บ้าน เดินทางประมาณ 5-7 กิโลเมตร ถึงเส้นทางจะขึ้นเขาบ้าง แต่ก็สามารถเดินทางได้ด้วยรถจักรยานยนต์เช่นกัน คุณครูได้ยืนยันว่าความบ้านใกล้ ช่วยให้การทำงาน จัดการปัญหาระหว่างการเป็นครูให้เป็นไปได้ง่ายขึ้นกว่าเดิม
“ความดีงามข้อนึงของการสอนใกล้บ้าน คือได้รู้จักคนในพื้นที่ เวลามีปัญหา อยากขอความช่วยเหลือ เราก็สามารถคุยกับคนในพื้นที่ได้เลย ปัญหาที่เจอตอนนี้ คือรอบข้างโรงเรียนมีปลูกต้นทุเรียน ต้องมีการฉีดยาบ่อย ๆ แทบจะวันละครั้งเลย กลิ่นยาที่ฉีดก็เข้ามาในโรงเรียนบ้าง ตอนนี้ก็เริ่มปรึกษากับพี่ที่เป็นแม่ค้าในตลาด เขาก็เสนอว่าจะไปคุยกับผู้นำชุมชน หาวิธีที่ฉีดยายังไงให้ไม่กระทบกับตัวนักเรียน และกระทบกับการเรียนในตลอดวัน"

นอกจากความดีงามของการได้เป็นครูใกล้บ้านแล้ว ไม่ว่าจะประหยัดเวลาในการเดินทาง หรือประหยัดค่าใช้จ่ายในแต่ละวัน
การได้เป็นครูใกล้บ้านที่กลับไปสอนในชุมชนของตัวเองแบบในโครงการ “ครูรัก(ษ์)ถิ่น” ที่คุณครู 3 คนก่อนหน้าได้แชร์ไว้
ยังช่วยให้เด็ก ๆ ในพื้นที่ห่างไกล ได้เข้าถึงการเรียนรู้ที่ดี และ มีคุณภาพจากการสอนของคุณครูในชุมชนตัวเองด้วย
โครงการครูรัก(ษ์)ถิ่น เป็นโครงการที่อยู่ในการดูแลของ กสศ. ร่วมกับสถาบันผลิตครู ตอนนี้มีคุณครูทั้งหมด 5 รุ่น โดยคุณครูรุ่นแรกกว่า 327 คน เพิ่งได้รับการบรรจุเป็นข้าราชการในโรงเรียนปลายทาง ใกล้ชุมชนที่เคยอยู่มา
ซึ่งเป็นโรงเรียนขนาดเล็กในพื้นที่ห่างไกล ภูเขา เกาะ ชายแดนทั่วประเทศ เมื่อตุลาคมที่ผ่านมา
การศึกษาที่เข้าถึงในทุกพื้นที่ในประเทศนี่เองที่จะเป็นตัวช่วยเปลี่ยนเกม ลดความเหลื่อมล้ำในประเทศได้
หากคุณเป็นหนึ่งคนที่อยู่ในพื้นที่ห่างไกลและสนใจเป็นครูในชุมชนตัวเอง โดยไม่อยากไปไกลบ้าน
อย่าลืมเข้าไปดูรายละเอียดโครงการ “ครูรัก(ษ์)ถิ่น”
และอย่าพลาดวิธีพัฒนาจริยธรรมที่เข้ากับยุคสมัยนี้จากโครงการ “ครูรัก(ษ์)ถิ่น รักคุณธรรม” ในคอนเทนต์ต่อ ๆ ไปน้า
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!