
ปิดคอรส์อย่างเป็นทางการ 
“หนูชอบมาเลย”
“กิจกรรมสนุกมาก”
”หนูกับเพื่อนเล่นกันแบบจริงจังมาก“
คงเป็นเสียงสะท้อนจากผู้เข้าร่วมในการทำกิจกรรมโดยทั่วไป แต่เรากำลังหลงลืมสิ่งสำคัญบางอย่างหรือไม่ เราควรให้น้ำหนักที่ความสนุกสนานของกิจกรรม? หรือสิ่งที่ได้เรียนรู้? หรือทั้งสองส่วนควรได้รับความสำคัญเท่า ๆ กัน?
เราจะรู้ได้อย่างไรว่าผู้เข้าร่วมได้เรียนรู้แล้ว? กระบวนการถอดบทเรียนจึงสำคัญมาก เนื่องจากเป็นช่วงที่ผู้เข้าร่วมจะได้นำสิ่งที่ได้เรียนรู้จากประสบการณ์จริงในการทำกิจกรรมไปต่อยอดปรับประยุกต์ใช้ในชีวิตด้วยตนเอง จึงเป็นการเรียนรู้ที่มีความหมายและคงทนถาวร
ลองไปดูตัวอย่างโครงสร้างคำถามเพื่อสร้างการเรียนรู้
ถามเปรียบเทียบ
- ข้อดี/ข้อเสีย
- จุดอ่อน/จุดแข็ง
- สิ่งที่ทำได้ง่าย/ยาก
- สิ่งที่ดี/สิ่งที่ควรพัฒนา
โครงคำถามอริยสัจ 4
- ทุกข์ (สถานการณ์ปัญหาคืออะไร)
- สมุทัย (สาเหตุหรือปัจจัยของปัญหาคืออะไร)
- นิโรธ (เป้าหมายที่อยากบรรลุ หรือการเปลี่ยนแปลงที่อยากเห็น)
- มรรค (วิธีการสู่เป้าหมาย/แนวทางการแก้ไขปัญหาเป็นอย่างไร)
ความรู้สึกที่มีต่อรายวิชาภาษาไทยชั้น ม.2
รู้สึกชอบที่ได้เรียนรู้ภาษาไทยในรูปแบบที่แตกต่างออกไปจากเดิม ไม่เคร่งเครียดที่ต้องนั่งแปลบทกลอนที่บางเรื่องก็ไม่รู้ว่านำไปใช้อะไรได้ในสถานการณ์ปัจจุบัน รู้สึกมีความสุขมากเพราะอาจารย์เปิดในยอมรับฟังความคิดเห็นของนักเรียนโดยไม่ตัดสิน
ได้ทำกิจกรรมหรืองานอะไรไปบ้าง
สิ่งที่เป็นประโยชน์และสามารถนำไปปรับใช้ได้
การเรียนรู้และเข้าใจในความแตกต่าง ตั้งแต่รูปร่างหน้าตา ไปจนถึงความรู้สึกนึกคิด จะช่วยทำให้สังคมน่าอยู่มากยิ่งขึ้น ทำให้รู้ว่าภาษาไทยไม่ใช่วิชาที่น่าเบื่อ เพราะจากตอนแรกที่เกลียดวิชานี้ ตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกเฉย ๆ ขึ้นมาบ้างแล้ว
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!