
ความยากที่สุดของการเขียนเรื่องสั้นคือ “การลงมือเขียนให้จบ” ครับ
เพราะเมื่อนักเรียนลงทะเบียนเรียนในรายวิชาเรียนนี้แล้วทุกคนย่อมมีความคาดหวังว่าจะได้ขีดเขียน ได้นำเสนอความคิด ได้นำเสนอมุมมองได้สร้างเรื่องราวของตนเองและเผยแพร่ให้คนอื่น ๆ อ่าน แต่ปัญหาที่นัก (อยาก) เขียนทุกคนมักจะพบเจอมากที่สุด ก็คือ การเขียนให้จบ นั่นเอง
ทำไมนัก (อยาก) เขียนส่วนใหญ่จึงเขียนไม่จบ
ผมมองว่าสาเหตุสำคัญคือ ทุกคน หวง และห่วง เรื่องของตนเองมากเกินไปครับ แม้กระทั่งกับผมเองก็ตาม เคยไหมครับ เขียน ๆ
ไปแล้ว รู้สึกเอาใจช่วยตัวละครที่ตัวเองสร้างขึ้นมาหรืออยากแก้ไขจุดนั้นจุดนี้อยู่ตลอดเวลา เพราะเกิดประกายความคิดใหม่ ๆ และนั่นทำให้งานที่เราเขียน ไม่จบสมบูรณ์สักทีนั่นเองครับ และสุดท้ายก็กลายเป็นว่า เราเสียงานชิ้นนั้นไป อาจด้วยหมดไฟ ไม่สนใจอีกต่อไป หรือด้วยภารกิจอื่น ๆที่วนเวียนเข้ามา ก็อาจทำให้เราเขียนเรื่องใหม่ ๆ ได้ง่ายกว่ามาจบเรื่องเก่า
ฉะนั้นผมจึงสร้างรูปแบบการจัดการเรียนรูปแบบหนึ่งขึ้นมา ผมเรียกมันว่า การเขียนเรื่องสั้นแบบ เรื่องสั้นตามสั่ง นักเขียนจานด่วน ครับ โดยจะใช้ตารางนี้ช่วยครับ
จากตารางที่ทำขึ้นมามันคือส่วนประกอบสำคัญทั้ง 5 ส่วนของการเขียนเรื่องสั้นครับ
อาจเป็นบุคคลอื่นหรือเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นในจิตใจของตัวละครเอกเองก็ได้
จุดที่สำคัญที่สุดของเรื่อง จุดที่ทำให้เรื่องสั้นเข้มข้น รุนแรง
แย่ลง หรือไม่เปลี่ยนแปลงใด ๆ ก็ได้

ตารางที่ 1 ตารางช่วยเขียนเรื่องสั้น
โดยทั่ว ๆ ไป แล้วจะเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมความหวง และห่วง ของนัก (อยาก) เขียนได้อย่างไร ผมใช้วิธีให้นักอยากเขียนทุกคนรู้จักการปล่อยครับ
ปล่อย (Release) ในที่นี้คือหลังจากที่นัก (อยาก) เขียนสร้างสรรค์และลงมือเขียนในส่วนที่ 1 แล้วนั้น ให้ส่งต่อให้นัก (อยาก) เขียนคนอื่น ๆ ช่วยต่อเติมเรื่องราวในส่วนที่ 2 (ปมขัดแย้ง) ให้ และเมื่อเสร็จแล้วให้ส่งกลับไปให้เจ้าของเรื่องแจ่งต่อในส่วนที่ 3 (เข้มข้น)
หมายความว่าเจ้าของเรื่องจะทำหน้าที่สร้างตัวละคร และตัวละครนั้นจะถูกสร้างปมปัญหาโดยมุมมองของนัก (อยาก) เขียนคนอื่น ก่อนที่นัก (อยาก) เขียนเจ้าของเรื่องจะต้องดำเนินการทวีปัญหาให้เข้มข้นขึ้น
และแน่นอนว่าเมื่อเข้าสู่ขั้นตอนที่ 4 การคลี่คลายปมปัญหา ก็จะเป็นหน้าที่ของนัก (อยาก) เขียนอีกท่านหนึ่ง ก่อนที่จะยกให้เป็นหน้าที่ของนักอากเขียนเจ้าของเรื่องกลับมาเขียนตอนจบ (Outro) ของเรื่องอีกครั้ง
แนวคิดนี้ทำให้ได้ผลลัพธ์ที่น่าสนใจหลายอย่าง อย่างแรกที่สังเกตเห็นได้ชัดเจนคือ ผู้เรียนสามารถเขียนเรื่องสั้นจบได้ในเวลาประมาณสามสิบนาที และการได้ช่วยให้ผู้อื่นมีส่วนในการแต่งเติม ทำให้ผู้เริ่มเรื่องสามารถมองเห็นจุดอ่อน ช่องโหว่ ของเรื่องในฐานะผู้อ่านเพิ่มเติมได้ด้วย เพราะบางครั้งในขณะที่เรากำลังเขียนอยู่ เราทำหน้าที่เป็นทั้งคนคิด (Thinker) ผู้อ่าน (Reader) และผู้เขียน (Writer) ทำให้เราอาจเผลอเติมเนื้อหาในหัวของเราไปโดยไม่ได้เขียนลงไป ทำให้เนื้อหาเกิดการบกพร่อง ช่องโหว่ การได้ถอยออกมาหนึ่งก้าว ทำให้ผู้เริ่มเขียนสามารถมองในมุมของนักอ่านได้ และขณะเดียวกันก็ทำให้มุ่งเน้นความตั้งใจอยู่ที่การเขียนให้จบสมบูรณ์มากกว่าการเขียนตามใจตนเอง
ผลจากการใช้วิธีการเขียนเรื่องสั้นแบบ เรื่องสั้นตามสั่ง นักเขียนจานด่วน นี้ทำให้นักเรียนมากกว่าร้อยละ 80 มีความรู้สึกและทัศนคติที่ดีต่อการเขียนเรื่องสั้นมากยิ่งขึ้น โดยเฉพาะมีนักอยากเขียนที่รู้สึกว่างานของตนเองมีคนอ่านจริง ๆ (ในขั้นตอนที่ 2 และ 4) ไม่ใช่แค่การเขียนเองอ่านเอง
สิ่งที่สำคัญอีกประการคือการได้ให้นักเริ่มเขียนนั้นอ่านงานที่เกิดจากการเขียนแบบตามสั่งนี้อีกครั้ง และให้เวลากลับไปแก้ไข พัฒนา โดยให้ใช้องค์ประกอบที่ 1 อันเดียวกัน โดยให้เวลากลับไปเขียนอย่างตั้งใจ ใช้เวลาและข้อมูลได้เต็มที่ แต่ห้ามเปลี่ยนองค์ประกอบที่ 1 ของเรื่องที่เขียนมา เมื่อครบกำหนดเวลาแล้วให้ส่งเรื่องกลับมา และให้พิจารณาเรื่องด้วยตนเองว่า คิดว่าเรื่องไหนสนุกกว่ากัน
ผลการจัดกระบวนการเรียนรู้แบบนี้ สะท้อนให้เห็นว่า นักอยากเขียนมากกว่าร้อยละ 30ไม่สามารถเขียนเรื่องสั้นที่เขียนด้วยตัวคนเดียวจบได้ในเวลาที่กำหนดและนักอยากเขียนมากกว่าร้อยละ 50 ยังสะท้อนว่า เรื่องที่เขียนร่วมกับผู้อื่นในลักษณธจานด่วน สนุกกว่างานที่เขียนคนเดียว
จากผลลัพธ์เชิงทดลองที่เกิดขึ้นในห้องเรียน รายวิชาการเขียนเรื่องสั้น ทำให้เกิดแนวคิดหนึ่งขึ้นมา คือ
ผู้เขียนกับผู้อ่านนั้นมีความสัมพันธ์กันอย่างมาก และส่งอิทธิพลต่อกัน ฉะนั้นอยากให้นัก (อยาก) เขียนมือใหม่ทุกคนเป็นผู้อ่าน ทั้งอ่านงานของคนอื่น อ่านงานของตนเอง และพัฒนาตนเองทุกครั้งที่เขียน วันหนึ่งเราจะเป็นนักเขียนที่เก่งขึ้นแน่นอนครับ
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!