
แล้วเราช่วยนักเรียนได้ไหม
นี่คือคำถามที่ฉันเคยกังวลเหมือนกับครูอีกหลายคนที่ตั้งใจอยู่ข้างเด็ก แต่อดคิดไม่ได้ว่า “ถ้าไม่มีใบประกาศ ไม่มีเทคนิคทางจิตวิทยา เราคงช่วยเขาไม่ได้มากพอ” แต่พอฉันได้ลอง "ฟัง" นักเรียนจริง ๆ แบบไม่รีบสอน ไม่เร่งปลอบ ไม่ตัดสิน ฉันก็พบว่า...สิ่งที่เขาต้องการที่สุด อาจไม่ใช่คนที่มีคำตอบ แต่คือ “คนที่อยู่ตรงนั้นกับเขา โดยไม่ผลักเขาให้รีบเข้มแข็ง”
ในห้องเรียนปัจจุบัน เด็กหลายคนแบกบางอย่างที่เรามองไม่เห็น บางคนกังวลเรื่องบ้านที่ไม่มีใครเข้าใจ บางคนพยายามปรับตัวกับเพื่อนแต่ยังรู้สึกโดดเดี่ยว บางคนเหนื่อยเพราะต้องเป็น “เด็กดี” ทั้งที่ในใจล้าเกินรับไหว และบางคน...แค่รู้สึกว่า “ไม่มีที่ให้ยืนในโลกนี้” ก็อาจไม่อยากลุกมาเรียนอีกเลย
เราพบว่า ปัญหาที่กระทบต่อการเรียนรู้ของเด็ก ไม่ใช่แค่วิชาการ...แต่คือสุขภาวะทางใจ ซึ่งซ่อนอยู่ในความเงียบ อยู่ในรอยยิ้มจาง ๆ และบางครั้งก็อยู่ในคำว่า “ไม่เป็นไร” ที่พูดทั้งน้ำตา จากความเข้าใจนั้น พวกเราครู 6 คน มีหัวใจอยากอยู่ข้างนักเรียน จึงรวมตัวกันสร้าง 🫶 “เพื่อนพักใจวัยเรา” พื้นที่เล็ก ๆ ให้เด็ก ๆ เข้ามาเมื่อพร้อม และรู้ว่าไม่ต้องเป็นคนเข้มแข็งเสมอไป
เรามีแค่การฟังอย่างลึกซึ้ง บางคนใช้กระบวนการโค้ช บางคนใช้บอร์ดเกมเป็นตัวเปิดบทสนทนา บางคนแค่อยู่เงียบ ๆ ข้าง ๆ และรอให้เขาเล่าในแบบของเขาเอง เราไม่มีเครื่องมือหรูหรา ไม่มีใบรับรองสวย ๆ แต่เราเชื่อว่า…เมื่อครูร่วมมือกัน จุดเล็ก ๆ นี้จะกลายเป็นที่ปลอดภัยจริง ๆ ได้
📍กิจกรรม “เพื่อนพักใจวัยเรา” เปิดให้คำปรึกษาและรับฟังแบบสมัครใจ
ณ โรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยนเรศวร
สำหรับนักเรียน ครู บุคลากร และนิสิตฝึกสอนที่อยากได้พื้นที่ฟังใจโดยไม่ถูกตัดสิน
เพราะหัวใจของเด็ก สำคัญพอ ๆ กับเกรดในสมุดพก
และบางครั้ง...อ้อมกอดจากครูที่ไม่รีบสอนอะไรเลย
ก็อาจพาเด็กคนหนึ่งกลับมารู้สึกว่าตัวเอง “ยังอยู่ได้” อีกครั้ง
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!