
“นิทาน” ไม่ได้มีไว้เพื่อสอนเด็กให้รู้ว่าอะไรดีอะไรไม่ดี แต่มันอาจมีไว้เพื่อให้เรา ทั้งผู้เล่าและผู้ฟัง ได้หันมาฟังเสียงลึก ๆ ข้างในตัวเองอีกครั้ง ในกิจกรรม ละครสะท้อนชีวิต ที่ฉันจัดในห้องเรียน ฉันชวนให้นักเรียนเลือกนิทานคนละ 1 เรื่อง แล้วตีความใหม่ โดยไม่ต้องจบที่ประโยคคลาสสิกว่า “นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...” แต่ให้ลองมองเรื่องเดิมจากมุมอื่น และ “แสดงออก” ด้วยร่างกาย ใจ และพลังของกลุ่ม โดยที่ ไม่จำเป็นต้องมีพร็อบหรือฉาก เพราะสิ่งสำคัญคือ การเคลื่อนไหวที่มาจากสิ่งที่ “อยู่ในเในตัว” ที่ซื่อสัตย์และมีความหมาย
เราซ้อมใช้เสียง เราซ้อมฟังเสียง เราซ้อมรับมือกับการไม่เห็นด้วย และเราซ้อมกับ “การอยู่ร่วมกับความเปราะบาง” ฉันให้คะแนนแค่ 20 คะแนนเท่านั้น แต่ฉันว่าเด็ก ๆ ได้มากกว่านั้นหลายเท่า ได้ฝึกความกล้า ฝึกความคิด และได้เรียนรู้ว่า “เราต่างมีมุมที่ไม่ค่อยมีใครฟังอยู่ในตัว” และการทำให้คนอื่นฟังเราได้ ไม่ใช่แค่พูดเก่ง แต่คือ “ฟังคนอื่นเป็น” ด้วย
🎤 บางครั้ง ความกลัวในห้องเรียนไม่ได้เกิดจากนักเรียน
แต่มาจาก “ครู” ที่กลัวจะควบคุมไม่ได้
กลัวเด็กจะหลุดนอกกรอบ
กลัวว่าจะสนุกเกินไปแต่ไม่เกิดการเรียนรู้
แต่ถ้าเราไม่ลอง เราก็ไม่มีวันรู้เลยว่า...
“เด็กของเราทำได้มากกว่าที่เราคิด”
ละครสะท้อนชีวิต คือพื้นที่ปลอดภัยที่เราสร้างร่วมกัน และวันนี้ ฉันได้เห็นดวงตาเด็กหลายคู่เป็นประกายอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะเขาจำเนื้อหาได้หมด แต่เพราะเขาได้ เชื่อมโยงเนื้อเรื่องเข้ากับชีวิตของเขาเอง และนั่น...คือรอยต่อสำคัญของการเรียนรู้
#ละครเพื่อการเปลี่ยนแปลง
#ทุกการสอนเป็นไปได้
#ครูกระบวนกร
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!