
.
insKru ไปเจอจิตวิทยาของการให้ Feedback ที่ทำให้คนอยากเปลี่ยนพฤติกรรมมาแบ่งปันโดย พี่ต้องกวีวุฒ 8 บรรทัดครึ่งเลยอยากมาแบ่งปันกัน
.
ที่เด็ก ๆ ปิดใจไม่ให้ความร่วมมือ อาจเป็นเพราะสาเหตุเหล่านี้. . .
.
ไปเผลอพูดถึง “นิสัย” ของเด็ก ๆ ที่มองไม่เห็นด้วยตา เช่น “ขี้เกียจ / ไม่ตั้งใจเรียน” ซึ่งเป็นสิ่งที่ เด็กเถียงได้ “อ่าวครูมาว่างี้ได้ไงหนูไม่ได้ขี้เกียจนะ”(เด็ก ๆ ปิดใจ ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มพูดละ)
.
เด็กอาจจะยังไม่ไว้ใจ หรือสัมผัสได้ถึงความแคร์ของเรา ถ้าครูและเด็กไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ต่อให้สื่อสารได้ดีแค่ไหนก็ไม่ฟัง
(เราคงไม่ได้อยากฟังคนที่เราไม่ชอบหน้า มา feedback ใช่มั้ยล่ะ)
แล้วเราจะสื่อสารแบบไหนดี
✅ ลองเปลี่ยนวิธีพูด
พูดแค่ “พฤติกรรมจริง” (ที่มองเห็นได้) + “ความรู้สึกของครู” (Fact & Feeling)
.
เช่น
⏰เคส: เด็กมาสาย
ครู: “เธอนี่ขี้เกียจจริง ๆ ทำไมมาสายตลอด”
ครู: “ครูเห็นว่าอาทิตย์นี้เรามาสาย 3 วัน ครูรู้สึกเป็นห่วงว่าเราจะพลาดเนื้อหา”
ความรู้สึกเป็นสิ่งที่เป็นความจริงจากตัวเรา เด็กปฏิเสธได้ยาก
.
Note. . ระวังเผลอคิดว่าสิ่งที่เราพูดคือความรู้สึกแต่จริง ๆ ไม่ใช่ เช่น ครูรู้สึกว่าเธอไม่ค่อยให้เกียรติเวลาครู (แบบนี้ไม่ใช่ความรู้สึก เป็นความคิดหรือการตัดสินเด็กว่าไม่ให้เกียรติ) ความรู้สึก. . . จะตามด้วย adj ง่าย ๆ เช่น เศร้า ไม่โอค ไม่สบายใจ หงุดหงิด. .
.
สิ่งที่เธอทำมันแย่ -> สิ่งที่เธอทำทำให้ครูรู้สึกแย่นะ
ฟังแล้วต่างกันมาก และจะเซฟกว่าถ้าพูดจากความรู้สึกของเรา
.
ตัวอย่างเพิ่ม
📄เคส: เด็กไม่ส่งงาน
ครู: “งานรอบนี้ไม่ได้ส่งตรงเวลา ครูรู้สึกกังวลว่าเราจะพลาดคะแนน
คราวหน้าเราจะแก้ยังไงดี?”
.
สุดท้าย
🔑 ความไว้ใจสำคัญที่สุด ต่อให้พูดถูกวิธีแค่ไหน ถ้าเด็กไม่ไว้ใจครู เขาก็ไม่เปิดใจฟังอยู่ดี
.
Trust สร้างได้จากทุกวัน เช่น การทัก–ถามสารทุกข์สุขดิบ การชื่นชมเมื่อเขาทำได้ดี การแสดงความแคร์ความห่วงใย เป็นการหยอดกระปุกความสัมพันธ์เล็ก ๆ ที่ดีต่อกัน เพราะการเตือน หรือให้ Feedback มีความเสี่ยงต่อความสัมพันธ์เสมอ ถ้าเรามีแต้มความสัมพันธ์ที่ดีเยอะ เราก็มีโอกาสสูงที่ Feedback แล้วเด็ก ๆ จะให้ความร่วมมือสูง (มีงานวิจัยบอกว่า ทำดีต่อกัน 5 : ติ 1 เป็นสัดส่วนที่ช่วยได้)
.
สื่อสารได้ดีแล้ว มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันแล้ว❓แต่ถ้าเด็กยังไม่เปลี่ยนพฤติกรรมล่ะ?
.
1.สร้างความสัมพันธ์ที่ดีเพิ่มขึ้นอีก (บางทีเราอาจจะคิดว่าเราสร้างพอแล้วแต่จริง ๆ ยังไม่พอ)
2.ให้ข้อมูลเพิ่มจากมุมมองที่มากกว่าครู เช่น เสียงสะท้อนจากเพื่อน หรือแบบสอบถาม
3. ชี้ผลลัพธ์ให้ชัด → ถ้าทำได้อะไร ไม่ทำเสียอะไร
.
และไม่พูดแบบเดิมซ้ำ ๆ ค่อย ๆ เพิ่มระดับความซีเรียส โดยวาง timeline ร่วมกันให้ชัดเจน และบางพฤติกรรมครูอาจไม่สามารถแก้ได้ด้วยตัวเองอาจต้องร่วมมือกับนักจิต ผู้ปกครอง หรือครูที่เชี่ยวชาญด้านพฤติกรรม
.
✨ Feedback ที่ดี คือการ “สะท้อนสิ่งที่เกิดขึ้น + ความรู้สึกของครู”เพื่อให้เค้ารู้ตัว หลังจากนั้น คือการหาทางออกไปด้วยกัน โดยเด็กรับรู้ได้ว่าเราแคร์เขา และเขาก็แคร์เรา ถ้าเราแคร์ใครซักคน เราจะอยากเปลี่ยนพฤติกรรมที่ดีขึ้นเพื่อเขาเอง
.
แล้วคุณครูล่ะ เคยใช้วิธีนี้สื่อสารบ้างมั้ย ? หรือมีวิธีไหนที่ทำแล้วเด็กยอมเปิดใจฟัง มาแชร์กันหน่อย 👇
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!