
ก่อการครูรุ่นที่ 7 โมดูลที่ 1 : ครูคือมนุษย์
Day 1 (10/10/2568)
การฟังด้วยหัวใจ : การฟังเป็นทักษะที่เราเชื่อว่าทุกคนทำได้อยู่แล้ว เราใช้การฟังอยู่ทุกวัน ฟังเพื่อน ฟังคนในครอบครัว แต่จะมีซักกี่ครั้งที่เราฟังด้วยหัวใจจริง ๆ เริ่มแรกเราก็ได้มาฝึกการฟังด้วยหัวใจกันก่อนเลย ซึ่งเป็นทักษะสำคัญมากสำหรับคนเป็นครู การฟังด้วยหัวใจไม่ใช่การฟังเฉย ๆ แต่เราจะต้องอยู่กับคนตรงหน้าจริง ๆ ฟังอย่างตั้งใจ ไม่พูดแทรก ไม่ขัดจังหวะ ไม่ตัดสินไปก่อน ไม่แนะนำ ไม่ด่วนปลอบใจ ไม่เผลอคิดวอกแวกไปที่อื่น ถ้าเผลอทำก็ต้องดึงตัวเองกลับมาแล้วเริ่มต้นใหม่ ลองจินตนาการว่าถ้าเราเล่าเรื่องอะไรให้ใครฟังแล้วมีคนฟังด้วยหัวใจจริง ๆ เราก็คงรู้สึกใจฟูน่าดูนะ อย่างน้อยมันก็ปลดล็อกความรู้สึกของผู้เล่า ได้ระบายออกไป ทำให้เราสบายใจขึ้น ในฐานะผู้ฟัง เราก็จะได้เรียนรู้อะไรบางอย่างจากผู้เล่าด้วย ผู้เล่าเขารู้สึกยังไงต่อสิ่งนั้นนะ คุณค่าอะไรที่เขายึดถือเอาไว้ ประสบการณ์อะไรที่ผู้เล่าเขาเผชิญมา เขาทำยังไงกับมัน เขาผ่านมันมาได้ยังไง แต่ยอมรับเลยว่าการฟังด้วยหัวใจเป็นสิ่งที่ยากนะ ต้องฝึกอยู่เรื่อย ๆ พูดให้น้อยลง และฟังให้มากขึ้น
Roadmap ถนนชีวิต : เส้นทางการเติบโตของแต่ละคนล้วนมีที่มาที่ไปไม่เหมือนกัน เราทุกคนล้วนถูกประสบการณ์ สิ่งแวดล้อม บุคคล สังคมรอบข้างหล่อหลอมให้เรากลายเป็นเราในทุกวันนี้ หลายสิ่งหลายอย่างที่เรายึดถือในปัจจุบันก็มาจากสิ่งที่เราเคยเผชิญมาในอดีต ความฝันของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน พอได้ลองทำถนนชีวิตแล้วมันก็ทำให้เราได้ลองคิดทบทวนย้อนไปถึงอดีตตั้งแต่เด็กที่เราเติบโตมา ตอนได้เล่าให้เพื่อนในวงฟังและตอนที่เราฟังเพื่อนในวงเล่า เราก็ได้เรียนรู้เส้นทางชีวิตของแต่ละคน บางคนเติบโตมาด้วยความสดใสตอนเริ่มต้น แต่มีจุดหักเหในชีวิต ทำให้ชีวิตมืดมนไปในช่วงหนึ่ง แต่ก็มีจุดหักเหอีกจุดหนึ่งที่เปลี่ยนชีวิตให้กลับมามีความสดใส ทุกเหตุการณ์ ทุกสถานที่ ทุกบุคคลที่เราพบเจอล้วนเป็นตัวแปรสำคัญที่ทำให้เราเกิดการตัดสินใจจะทำหรือไม่ทำอะไรบางอย่าง ในจังหวะนี้เราก็ต้องใช้ทักษะการฟังด้วยหัวใจเพื่อทำความเข้าใจเรื่องราวชีวิตของแต่ละคน นำมาสู่ว่าถ้าเราจะเอาสิ่งที่ได้เรียนรู้นี้ไปใช้ยังไงดี ที่คิดออกก็คือการฟังและพยายามทำความเข้าใจถึงที่มาที่ไปของนักเรียนแต่ละคนที่เราดูแล อาจจะให้นักเรียนได้ทำกิจกรรมเช็คอิน ลองแชร์ความรู้สึกก่อนเข้าคาบเรียนสั้น ๆ ก็ได้ว่าเป็นยังไงบ้าง ทำไมถึงรู้สึกแบบนั้น หรือจะลองเอากิจกรรมนี้ไปประยุกต์ใช้ในกิจกรรม Homeroom ให้นักเรียนแบ่งปันเรื่องราวของตนเองที่ผ่านมาหรือความภาคภูมิใจก็ได้
กิจกรรมการส่งต่อกำลังใจ : การให้กำลังใจก็มีหลายรูปแบบ สิ่งที่เราได้ลองทำคือการเขียนข้อความให้กำลังใจถึงครูที่กำลังท้อหรือหมดไฟ เขียนเสร็จแล้วเราก็จับกลุ่มแล้วหันหลังชนกัน ผลัดกันอ่านข้อความและส่งต่อเวียนกันไปเรื่อย ๆ จนมาจบที่ข้อความของตนเอง ทำให้เรารู้ว่ายังมีครูอีกหลายคนเลยที่กำลังต่อสู้กับภาระงาน ต่อสู้กับระบบการศึกษา ตอนเราเขียนเราก็พบว่า ข้อความที่เราเขียน จริง ๆ เราไม่ได้เขียนให้คนอื่นแต่เรากำลังเขียนให้ตัวเองอยู่หรือเปล่า ประโยคง่าย ๆ เช่น เหนื่อยมั้ย พักบ้างก็ได้นะ มันไม่ใช่ประโยคที่ยิ่งใหญ่อะไรเลย แต่แค่ได้ยินมันก็ช่วยให้เรามีกำลังใจขึ้นได้เยอะเลย สิ่งนี้สอนให้รู้ว่า เรากลับมาใส่ใจความรู้สึกของตัวเองบ้างนะ และอย่าลืมใส่ใจความรู้สึกคนรอบข้างด้วย สุดท้ายก่อนจะแยกย้ายไปเข้าที่พัก เราก็ได้มีโอกาสไปพูดชม แสดงความขอบคุณ ให้กำลังใจคนอื่นไปเรื่อย ๆ ฝึกการชื่นชมอย่างมีความหมาย พยายามหาคุณค่าของบุคคลที่อยู่ตรงหน้า เราก็ได้กำลังใจจากครูหลายคนเลย มีคนบอกว่า เราเก่งมาก พยายามต่อไปในสิ่งที่เรากำลังทำนะ (มาจากครูที่อยู่ใน insKru เราเคยเจอมาครั้งนึงแล้วจากงาน insKru festival 2025) แล้วก็มีอื่น ๆ อีก แต่เราก็ลืมละ แต่ก็ยังจำได้ว่า เราได้รับพลังงานดี ๆ เยอะมาก ๆๆๆ ดีจังเลยนะ





Day 2 (11/10/2568)
ความกลัว (สิ่งที่ทำให้เราสั่นไหว) : ความกลัวเป็นสิ่งที่เรามีอยู่ในใจทุกคน แต่เราไม่กล้าที่จะประกาศความกลัวแบบนี้ให้ใครรู้หรอก อาจจะด้วยสภาพแวดล้อม บทบาทที่เรามีทำให้เราต้องกดทับความรู้สึกเอาไว้ เรื่องเดียวกัน แต่ละคนยังมีระดับความกลัวไม่เท่ากันด้วยซ้ำ กิจกรรมนี้ทำให้เราได้ย้อนกลับมาสำรวจความกลัวในจิตใจของเรา ครูก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งเหมือนกับมนุษย์คนอื่น ๆ ที่มีความกลัวได้ มีความรู้สึกเหมือนกับมนุษย์คนอื่น ๆ บางคนกลัวทุกครั้งเลยที่จะต้องทำงานในบรรยากาศที่มีความขัดแย้ง กลัวที่จะต้องเป็นคนกลางในการสื่อสารท่ามกลางความขัดแย้ง (ซึ่งเราเป็น) แต่เพราะความกลัวนี่แหละ หลายครั้งมันก็เป็นแรงผลักดันให้เราก้าวออกจาก Comfort Zone ความกลัวที่ไม่มากจนเกินไป เมื่อเราก้าวออกไปได้แล้วมันจะกลายเป็นพื้นที่แห่งการเรียนรู้ที่ทำให้เราได้ขยายพื้นที่ Comfort Zone ของเราได้อีกเรื่อย ๆ
คุณค่าที่เรายึดถือ : กิจกรรมที่ชวนให้เราได้ลองสำรวจตัวเองผ่านคำสำคัญต่าง ๆ แล้วลองตัดสินใจเลือกว่าคำไหนที่เรายึดถือและให้ความสำคัญกับมันมากที่สุด 5 คำ ในบรรดา 5 คำนี้ คำไหนที่เราสามารถทิ้งไปได้ง่ายที่สุด ทิ้งไปเรื่อย ๆ จนสุดท้ายเหลือเพียงแค่คำเดียวซึ่งนั่นจะเป็นสิ่งที่เราให้คุณค่ากับมันมากที่สุด ทำให้เราเป็นเราในทุกวันนี้ เราจำได้ว่า เราเลือกคำ 5 คำ ได้แก่ สุภาพอ่อนน้อม สุขภาพดี สร้างสรรค์ สงบ และอดทน ผู้อ่านท่านใดที่รู้จักเรา อาจจะลองทายเล่น ๆ ดูก็ได้ว่า เราเก็บคำไหนเป็นคำสุดท้ายก่อนที่เราจะทิ้งมันลงไป หลังจากนั้นเราก็จะได้ไปจับกลุ่มคุยกับเพื่อนคนอื่น ๆ ที่เก็บคำศัพท์คำสุดท้ายที่ไม่เหมือนเรา ลองฟังด้วยหัวใจ จะพบว่าแต่ละคนมีเรื่องราวเบื้องหลังซ่อนอยู่ รู้ได้เลยว่าคนนี้เจอเงื่อนไขในชีวิตมาแบบนี้ ทำให้เขายึดมั่นกับคำนี้มาก ๆ เป็นคำที่หล่อหลอมทำให้เขาเป็นเขาในปัจจุบัน เราได้เรียนรู้ความเป็นมนุษย์ของคนแต่ละคนที่มีความแตกต่างหลากหลาย
สัตว์ 4 ทิศ : เป็นสิ่งที่ทำให้เราได้เข้าใจว่ามนุษย์แต่ละคนมีส่วนผสมที่แสดงออกความเป็นตัวของเขา บุคลิกของเขาออกมาได้หลากหลายตามสถานการณ์หรือบทบาทที่เขาเป็น แต่ก็ใช่ว่าเขาจะต้องเป็นคนแบบนั้นแบบเดียว เขาอาจจะมีมุมอื่นที่เราไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยก็ได้เพียงแต่มีเงื่อนไขอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาแสดงออกมาไม่ได้ สัตว์ 4 ทิศที่ว่า มีกระทิง หนู เหยี่ยว และหมี สัตว์แต่ละตัวจะมีลักษณะเฉพาะตัวที่แตกต่างกันสุดท้ายเมื่อเราเข้าใจลักษณะนิสัยของสัตว์แต่ละตัวในเบื้องต้นแล้ว เราก็จะได้ลองวิเคราะห์ว่าตัวเรามีส่วนผสมของสัตว์ 4 ทิศอะไรบ้าง เราวิเคราะห์ว่าตัวเรามีความเป็นหนูอยู่ประมาณ 50% มีความเป็นหมีอยู่ 20% กว่า ๆ มีความเป็นเหยี่ยวอยู่ 20% กว่า ๆ และความเป็นกระทิงน้อยมาก ๆ ไม่ถึง 10% ด้วยซ้ำ แล้วก็วิเคราะห์บุคคลสำคัญของเราด้วยอีก 3 คน (แต่ตอนนั้นเราทำไม่ทัน ได้แค่ 2 คน 55555555) จากนั้นก็จับคู่ลองไปเล่าแลกเปลี่ยนกันฟัง ปรากฏว่าคู่ที่เราไปคุยด้วยดันมีเรื่องราวความเป็นบุคลิกคล้ายกับเรามาก ๆ 5555555 กิจกรรมนี้ทำให้เราได้เห็นมุมมองใหม่ ๆ ต่อตัวบุคคลที่เรามีปฏิสัมพันธ์ด้วย แถมทำให้เรารู้ด้วยว่าเรายังมีลักษณะส่วนใดที่ยังรอการพัฒนาต่อไป รอให้เราก้าวข้ามออกไปจาก Comfort Zone
อำนาจนิยมกับห้องเรียนแห่งความกลัว : ประเด็นนี้น่าจะเป็นประเด็นที่เราชอบที่สุดแล้ว กิจกรรมที่ทำก็คือเรียนรู้อำนาจทั้ง 3 รูปแบบ ได้แก่ อำนาจเหนือ อำนาจร่วม และอำนาจภายใน ผ่านกิจกรรมทางกายง่าย ๆ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ช่วยกันถอดบทเรียนแล้วว้าวมาก พอได้เรียนรู้แล้วเราพบว่า ความกลัวในใจเรานี่แหละเป็นสิ่งที่ทำให้เราเริ่มที่จะควบคุมบางอย่างผ่านการใช้อำนาจ เราพบว่ากิจกรรมหลาย ๆ อย่างในโรงเรียนมีการใช้อำนาจเหนือเยอะมาก ๆ ถ้าถามปุ๊บว่ากิจกรรมอะไรที่มีการใช้อำนาจเหนือบ้าง เราสามารถตอบได้ทันทีเลย เช่น กิจกรรมหน้าเสาธง กิจกรรมการลงโทษทั้งหลายเมื่อนักเรียนมีความประพฤติไม่ดี กิจกรรมที่มีการใช้อำนาจร่วม นักเรียนมีบทบาทร่วมกับครูในการใช้อำนาจ เช่น กิจกรรมการเลือกตั้งสภานักเรียน กิจกรรมกีฬาสี กิจกรรมที่มีการส่งเสริมการใช้อำนาจภายในของนักเรียน เช่น การให้อิสระนักเรียนในการแบ่งบทบาทหน้าที่เพื่อทำงานกลุ่ม แต่ละอำนาจมีข้อดีและข้อจำกัดในตัวของมันเอง การใช้ก็ควรจะพิจารณาเลือกใช้ให้เหมาะสมกับสถานการณ์ และการใช้บางอย่างมากไปก็ย่อมส่งผลไม่ดีต่อตัวนักเรียน เช่น การแบ่งกลุ่มนักเรียน การใช้อำนาจเหนือโดยครูเป็นคนแบ่งให้นักเรียนเอง ข้อดีคือสะดวกและรวดเร็ว แต่นักเรียนจะไม่มีสิทธิ์มีเสียงใด ๆ แต่ถ้าเป็นอำนาจร่วม อาจจะเป็นการเปิดโหวตว่าเราจะใช้วิธีการแบ่งกลุ่มยังไงดีและครูก็อาจจะแสดงความคิดเห็นร่วมด้วย แล้วนักเรียนก็ใช้วิธีการแบ่งตามที่โหวตและพูดคุยกัน ส่วนนี้นักเรียนก็จะมีสิทธิ์มีเสียงมากขึ้น แต่ถ้าอำนาจภายในล้วน ๆ เลย นักเรียนก็จะแบ่งกลุ่มกันเองตามอิสระ โดยไม่มีเงื่อนไขใด ๆ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นส่วนตัวคิดว่า มันก็นำมาสู่ปัญหาได้เหมือนกัน เช่น นักเรียนจับกลุ่มกันเองกับคนที่สนิทกัน ทำให้อาจจะได้จำนวนคนไม่ลงตัว แล้วก็จะมีการมาขอครูว่า ขอเป็นจำนวนคนเท่านี้ได้มั้ย เพื่อนบางคนก็จะถูกทิ้ง ดังนั้นการใช้อำนาจก็ต้องพิจารณาถึงผลที่จะตามมาด้วย แถมภายในกิจกรรมยังมีการแสดงละครด้วยจำนวน 2 ฉาก เพื่อแสดงให้เห็นว่า การใช้อำนาจภายในโรงเรียนเป็นยังไง มีทั้งบทบาทครู ผู้บริหาร นักเรียน และผู้ปกครอง เริ่มต้นจากการจับกลุ่ม จับฉลากเลือกบทบาท และให้แต่ละคนเขียนคำพูดที่บทบาทนั้นมีโอกาสจะได้ยินแล้วเรารู้สึกว่ามันรุนแรงกระทบจิตใจมาก ๆ ไม่อยากได้ยิน ผลัดกันอ่านให้ฟังรอบวง จากนั้นเลือกคำพูด 1 ประโยคที่ชอบมากที่สุดของกลุ่มเพื่อนำมาทำเป็นละครจำนวน 2 ฉาก ฉากแรกคือฉากการใช้คำพูดตามประโยคนั้น ฉากที่ 2 คือฉากที่เหตุการณ์ยังคล้ายเดิม แต่มีบางตัวละครเปลี่ยนคำพูด เปลี่ยนท่าที เปลี่ยนการใช้อารมณ์เพื่อทำให้เหตุการณ์มีแนวโน้มดีขึ้น ผลัดกันแสดงทีละกลุ่ม แล้วช่วยกันวิเคราะห์เหตุการณ์เปรียบเทียบทั้ง 2 ฉาก ตรงนี้มันทำให้เราเห็นชัดมาก ๆ ว่า การใช้คำพูด การแสดงสีหน้าท่าทาง ท่าทีของคนในเหตุการณ์ที่เปลี่ยนไปมันส่งผลต่อผลลัพธ์ของเหตุการณ์จริง ๆ สุดท้ายในช่วงค่ำก็ได้ดูภาพยนตร์แนวสารคดีเกี่ยวกับครูประจำชั้น ป.4 คนหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น ต้องบอกว่าครูคนนี้เป็นครูที่เก่งมาก ๆ ไม่แปลกใจเลยว่า ทำไมนักเรียนในคลิปถึงรักคุณครูท่านนี้ขนาดนั้น ครูท่านนี้มองนักเรียนเป็นมนุษย์ที่มีความคิดความรู้สึก สอนให้นักเรียนมาโรงเรียนด้วยความสุข ทุกกิจกรรมที่เกิดขึ้นล้วนแล้วเหมือนผ่านการกลั่นกรองและคิดมาเป็นอย่างดี แสดงให้เห็นถึงสิ่งที่เราได้เรียนรู้ในโมดูล 1 ทั้งหมดเลย ทั้งการให้นักเรียนเขียนบันทึกประจำวันเพื่อเรียนรู้เรื่องราวและความรู้สึกในชีวิต ได้แลกเปลี่ยนประสบการณ์และความรู้สึกกันกับเพื่อนในชั้นเรียน เหตุการณ์การใช้อำนาจเหนือเพื่อลงโทษนักเรียนที่สร้างความวุ่นวายในชั้นเรียนโดยจะไม่ให้ล่องแพที่นักเรียนต่างร่วมมือร่วมใจกันสร้างขึ้นมา แต่ก็มีนักเรียนที่มีอำนาจภายในตัวเองกล้าที่จะท้าทายอำนาจเหนือของครู บอกว่า สิ่งที่ครูทำมันไม่สมเหตุสมผล เป็นนักเรียนที่กล้าหาญมาก ครูคนนี้ถือได้ว่าเก่งมากที่สามารถทำให้สถานการณ์มันสำคัญและทำให้นักเรียนได้เรียนรู้อะไรบางอย่างด้วย









Day 3 (12/10/2568)
ห้องเรียนจิตวิทยาเชิงบวกและการส่งเสริมสุขภาพจิต : หลัก PERMA ที่เราได้เรียนรู้เป็นหลักที่เราสามารถนำไปใช้ออกแบบห้องเรียนของเราให้นักเรียนของเราได้เรียนรู้อย่างมีความสุขและมีความหมายต่อนักเรียน P : Positive Emotion อารมณ์เชิงบวก E : Engagement การเสริมสร้างการมีส่วนร่วม R : Relationship ความสัมพันธ์ในชั้นเรียน M : Meaning บทเรียนที่มีความหมายต่อตัวนักเรียน A : Accomplishment การบรรลุเป้าหมาย/จุดประสงค์ตามที่นักเรียนคาดหวัง แล้วก็การส่งเสริมสุขภาพจิตที่ในปัจจุบันควรจะต้องส่งเสริมให้มากขึ้นเพราะนักเรียนต่างเผชิญกับความเครียดและซึมเศร้ามากขึ้น เราได้เครื่องมือช่วยคัดกรองภาวะซึมเศร้าของนักเรียนมา และการจะดูแลนักเรียนในเบื้องต้นได้ก็ต้องอาศัยทักษะการฟังด้วยหัวใจอีกเช่นกัน
การประเมิน : การประเมินที่เราได้เห็นคือการประเมินแบบง่าย ๆ เช่น การประเมินตนเองด้วยการให้คะแนนตัวเอง 10 คะแนนกับการอบรมในหลักสูตรโมดูลที่ 1 ตามหลัก PERMA ไล่ไปทีละข้อด้วยการชูนิ้วขึ้นมา การประเมินมีหลากหลายรูปแบบ ส่วนใหญ่เราก็เน้นการประเมินที่ปลายทาง การประเมินด้วยข้อสอบ แต่ระหว่างทางมันก็สำคัญนะ เราก็คงจะต้องมาประเมินระหว่างทางให้มากขึ้นโดยเฉพาะในเรื่องของความรู้สึกนึกคิดที่เราอาจจะยังไม่ได้ใส่ใจเท่าที่ควร การประเมินระหว่างทางมันก็จะช่วยให้เราได้รับ feedback กลับมาด้วย ใช้วางแผนได้ว่าเราควรจะไปในทิศทางไหนต่อ แถมยังส่งเสริมให้นักเรียนรู้เท่าทันความสามารถของตัวเองเพื่อพัฒนาตัวเองต่อไปได้
สุดท้ายนี้ก็อยากจะบอกว่า เป็น 3 วัน 2 คืนที่มีคุณค่าและมีความหมายต่อตัวเรามาก ๆ แม้เราไม่รู้จักกัน แต่สามารถที่จะแชร์ความรู้สึก ความคิด และประสบการณ์กันได้มากขนาดนี้ประหนึ่งเหมือนเราสนิทสนมกันมาก่อน เราที่ยังมีประสบการณ์การทำงานน้อยมาก ก็คงจะต้องเก็บเกี่ยวประสบการณ์และเรียนรู้ต่อไปอีกเยอะเลย ขอบคุณตัวเองมาก ๆ ที่ตัดสินใจมาร่วมโครงการนี้ ขอบคุณพี่ป๊อปที่เดินทางมาด้วยกัน ขอบคุณทุก ๆ คนที่ได้มาทำกิจกรรมร่วมกัน ไว้เจอกันในโมดูลถัดไปนะ 😊จากโมดูลที่ 1 ครูคือมนุษย์
ปล. มีโอกาสได้เล่นการ์ด inner wisdom ด้วยกับกลุ่มเพื่อน ๆ คำถามแรก คือ 2 วันแรกที่ผ่านมา มีความรู้สึกยังไงบ้าง เราหยิบได้การ์ดที่มีชื่อว่า การเปลี่ยนแปลง กระบวนการศักดิ์สิทธิ์ของชีวิต การสลายตัวตนเดิมเพื่อให้ตัวตนใหม่ที่แท้จริงได้เผยออกมา แปรเปลี่ยนความเจ็บปวดให้เป็นการเติบโต แปรเปลี่ยนข้อจำกัดสู่อิสรภาพ “คุณไม่ได้สูญเสียตัวเอง คุณแค่ค่อย ๆ กลายเป็นตัวเองอย่างแท้จริง” อีกคำถามหนึ่งถามว่า จะนำสิ่งใดติดตัวกลับไปใช้ หยิบได้ การ์ดความกรุณา คือการมองเห็นหัวใจของกันและกัน โดยไม่ตัดสิน มันคือความสามารถของหัวใจที่เปิดกว้างอย่างอ่อนโยน ให้ความรู้สึกได้หายใจ ให้ความรัก และความเข้าใจได้เยียวยา “เมื่อคุณสัมผัสถึงความกรุณาคุณกำลังเชื่อมโยงกับความรักและการเยียวยา” ตีความได้ว่า ส่วนตัวที่ผ่านมา เรามักจะเป็นคนที่กดดันกับตัวเองสูง จะทำอะไรก็แล้วแต่มักตั้งความคาดหวังไว้สูง ต้องทำให้ได้ ไม่ค่อยใจดีกับตัวเองเท่าไหร่ 55555 หลังจากนี้สิ่งที่จะนำกลับไปคือมีความกรุณาต่อตัวเองบ้าง ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึก ให้หัวใจได้รู้สึกบ้างว่าตอนนี้เป็นยังไง และการเข้าร่วมกระบวนการของก่อการครูคงจะเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตที่ทำให้ตัวตนของเราเปลี่ยนไปเป็นคนใหม่ที่พัฒนามากขึ้นกว่าเดิม












แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!