
จะทำให้เด็กประถมตัวจิ๋ว เผชิญปัญหาแต่ไม่ย่อท้อยังไงดี ?
.
ชุมนุมเด็กเสกของตอนนี้ เด็ก ๆ กำลัง
ทดลองผลิตของช่วยคุณย่ากระต่ายให้ไม่ต้องก้มเก็บของ
ตามที่แต่ละกลุ่มได้ลองออกแบบไว้
เริ่มได้ยินเสียงท้อ ๆ ของเด็ก ๆ จากวีคที่แล้ว
ลองทำแล้วไม่สำเร็จซักที
.
วีคนี้เลยลองวาดสิ่งนี้บนกระดาน
พร้อมถามเด็ก ๆ ว่า
ถ้าปลายทางคือ การทำของให้คุณย่ากระต่ายได้ลองใช้
ตอนนี้เราคิดว่าตัวเองอยู่จุดไหนกันแล้ว
.
แล้วก็บอกเด็ก ๆ ว่า เราไม่ได้สนว่า
ใครจะได้เข้าใกล้ปลายทางมากกว่ากัน
แต่ดูว่าตอนจบคาบ เราเห็นตัวเรากระดึ๊บเล็ก ๆ ไปข้างหน้าด้วยอะไร
ถึงจะลองทำแล้วไม่เวิร์ก แต่เราก็ได้ไปข้างหน้าอีกก้าว
จากการได้ลองทำแล้วไม่เวิร์กแล้ว
.
หลังจบคาบเลยให้เด็ก ๆ ออกมาวาดว่า
รู้สึกว่ากระดึ๊บไปแค่ไหน พร้อมแชร์ว่ากระดึ๊บด้วยอะไร
.
เดี๋ยวรอบหน้าจะลองใช้กระดาษบรู๊ฟจะได้
ไม่ต้องลบกระดาน แล้วเห็นการขยับไปเรื่อย ๆ
บวกให้เด็ก ๆ บันทึกการกระดึ๊บ
.
เป็นสิ่งที่คิดเร็ว ๆ ก่อนสอนที่ได้ทดลองทำ
เผื่อใครเอาไปต่อยอดเป็นไอเดียต่อๆไปฮะ555
ไปใช้แบบไหนกันมาเล่ารีวิวให้ฟังด้วยน้า
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!