
ช่วงนี้มีดราม่าเรื่องแม่เล่าประสบการณ์การติวของลูกเพื่อให้เด็กสอบเข้า ป.1 ที่เป็นดราม่า เพราะว่าหลักพัฒนาการตามวัย เด็กอนุบาลที่กำลังขึ้นป.1 ยังอยู่ในช่วงที่ควรเรียนรู้ผ่านการเล่น และการใช้ชีวิต แต่เพราะระบบการสอบเข้าทำให้พ่อแม่ต้องแข่งขันเพื่อลูก แม้พ่อแม่จะบอกว่าน้องเขามีความสุขที่ได้ติว แต่หลายคนก็อดเป็นห่วงเป็นใยเด็กน้อยไม่ได้
หากมองด้วยเลนส์ของ Empathy ควรมองดราม่าต่าง ๆ อย่างไร มี 3 ประเด็นที่อยากชวนคิด โดยใช้กรณีศึกษานี้เป็นตัวอย่าง
ประเด็นนี้เราสามารถยึดหลักวิชาได้ครับ เราอาจรู้สึกเป็นห่วงเด็กก็ได้เช่นกันครับ แต่ที่อยากชวนคิด คือเรื่อง "ท่าที" ต่อการแสดงความคิดเห็นในเรื่องนี้
1) ทุกอย่างบนโลกมีข้อยกเว้นเสมอ
ในฐานะครู เรามักจะพูดกันอยู่เสมอว่า ผู้เรียนมีวิธีการเรียนรู้หลายแบบ ซึ่งฐานคิดนี้อยู่บนข้อเท็จจริงที่ว่า "เด็กแต่ละคนไม่เหมือนกัน" ดังนั้นแม้ว่าเราจะเอาหลักวิชาเป็นตัวตั้ง แต่เราต้องไม่ลืมว่า ทุกอย่างบนโลก มันมีข้อยกเว้นเสมอครับ อยากให้เผื่อใจว่า เด็กคนนี้ก็อาจจะเป็นข้อยกเว้นก็ได้
2) เราแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับครอบครัวและตัวน้องเลย แต่เราด่วนตัดสินพวกเขาจากมุมมองของเราไปแล้ว
เราได้อ่านแค่โพสเดียวครับ แต่เราไม่ทราบเลยว่า แท้จริงแล้วครอบครัวดูแลน้องอย่างไร ที่บอกว่าน้องมีความสุข เราก็ไม่ได้เห็นว่าเป็นอย่างไร แต่เรากลับตัดสินครอบครัวไปแล้ว เช่น พ่อแม่สนใจแต่ความต้องการของตนเอง หรือตัดสินเด็ก เช่น วัยเด็กของน้องจะหายไป ครูเปี๊ยกอยากชวนคิดว่า เรากำลังเอา "มุมมองของเราไปตัดสินผู้อื่น" หากเราตระหนักซักนิดว่า เราแทบไม่รู้อะไรเลย หากเราสังเกตเห็นมิติของการด่วนตัดสินของเรา ท่าทีการแสดงความคิดเห็นของเราจะอ่อนลง
3) ระมัดระวังการแสดงความเห็นที่เป็น Digital Footprint
การแสดงความคิดเห็นบนโซเซียลมีเดีย สิ่งที่ต้องระวังคือ Digital Footprint เราโพสตอนนี้ แล้วเราก็จะลืมไปว่ามันยังอยู่ สิ่งที่ควรคำนึงคือ เด็กคนนี้ถูกถาโถมความเห็นที่พูดถึงตัวเค้าและครอบครัว เมื่อใดที่เขาโตขึ้น เขาอาจจะได้กลับมาอ่านมัน ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรไม่อาจทราบได้ แต่เพราะเราไม่ทราบ หากเราต้องการ "ป้องกันความเสียหาย" เราควรระมัดระวังการสื่อสารประเด็นนี้ให้มาก หลักพุทธศาสนามีเรื่อง อิทัปปัจจยตา หมายถึง "เมื่อมีสิ่งนี้ สิ่งนี้จึงมี เพราะสิ่งนี้เกิด สิ่งนี้จึงเกิด" นอกจากนี้ยังมีพุทธภาษิตที่ว่า "ผลเอนกเกิดจากเหตุอนันต์" ดังนั้น เราจึงควรระวังให้มากว่าการโพสของเราวันนี้ ในอนาคตจะส่งผลอย่างไรบ้าง
**********
ประเด็นชวนคิดทั้ง 3 ประการนี้ แก่นสำคัญคือการ "แตะเบรก" ตนเอง ให้มีสติยั้งคิดว่า เรากำลังหลงลืมที่จะเข้าอกเข้าใจผู้อื่นในประเด็นใดบ้าง ทั้งนี้มิได้หมายความว่าเรามีความเห็นของเราไม่ได้ แต่ประเด็นคือเราสามารถ "เลือกท่าที" แสดงออกของเราได้ เพื่อป้องกันความเสียหาย และเพื่อพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างกันให้งอกงามได้
หากเราไม่ระมัดระวังท่าทีในการแสดงออก แทนที่จะแตะเบรก อาจกลายเป็นการ "เหยียบคันเร่ง" ไปเสียก็เป็นได้
ลองนำประเด็นชวนคิดทั้ง 3 ประการนี้ ไปปรับใช้กับการอ่านดราม่าในประเด็นต่าง ๆ นำไปใช้เป็นเกณฑ์พูดคุยกับนักเรียนดูนะครับ
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!