
“คนเราเป็นทุกข์เพราะเราพยายามจะควบคุมในสิ่งที่ควบคุมไม่ได้” คุณครูทุกท่านเคยได้ยินประโยคนี้หรือคล้าย ๆ กับประโยคนี้กันรึเปล่าครับ
ความจริงประโยคนี้ไปสัมพันธ์กับแนวคิดหนึ่งที่เรียกว่า Circle of Control หรือ วงกลมแห่งการควบคุม โดยแนวคิดนี้ได้รับการเผยแพร่อย่างแพร่หลายโดย Stephen Covey ในหนังสือ The 7 Habits of Highly Effective People ผมรู้จักแนวคิดนี้ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยและรู้สึกชอบแนวคิดนี้มาก รวมถึงกลายเป็นแนวคิดสำคัญที่นำมาใช้ในการปรับมุมมองเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ ที่เข้ามาในชีวิต ทำให้ผมรู้สึกว่า “ถ้ารู้จักแนวคิดนี้เร็วกว่านี้ก็คงจะดีและคงจะดีมากถ้านักเรียนของเรารู้จักแนวคิดนี้” ประกอบกับในปีการศึกษานี้ ผมเปิดชุมนุม “โลกจิต” ซึ่งเป็นชุมนุมที่ให้นักเรียนทำความรู้จักกับแนวคิดทางจิตวิทยาในชีวิตประจำวัน จึงเป็นที่มาของกิจกรรมในวันนี้
กิจกรรมนี้เริ่มต้นจาการแจกกระดาษให้กับนักเรียนคนละ 1 ใบ โดยผมเปิดรูปภาพวงกลม 3 วงที่ซ้อนทับกัน พร้อมถามคำถามกับนักเรียนว่า “นักเรียนคิดว่าอะไรในชีวิตของเราบ้างที่เปรียบได้กับวงกลม 3 อันนี้” ช่วงนี้เองนักเรียนก็จะแชร์ในมุมมองของตนเองเกี่ยวกับวงกลม 3 วง อาจจะเป็นวงของคนที่เข้ามาเกี่ยวข้องกับชีวิตตนเอง / วงกลมของการเจริญเติบโต (เพราะคนโตขึ้นเหมือนวงปีของต้นไม้) ซึ่งก็น่าสนใจมาก ๆ

ที่มา : https://www.facebook.com/photo.php?fbid=822325750084403&set=a.477377094579272&type=3
ก่อนที่ผมจะเฉลยโดยเป็นรูปภาพของ Circle of Control หรือ วงกลมแห่งการควบคุม พร้อมอธิบายและยกตัวอย่างวงกลมในแต่ละชั้นแบบคร่าว ๆ เพื่อให้นักเรียนเกิดความคุ้นชิน จากนั้น จึงให้นักเรียนวาด Circle of Control ของตนเองลงในกระดาษ โดยให้เวลานักเรียนในการตกผลึกและสะท้อนคิดกับตนเอง

เมื่อถึงเวลาอันเหมาะสม ผมเปิดรูปภาพวงกลมเปล่าอีกครั้งหนึ่ง พร้อมให้นักเรียนออกมาเขียนแลกเปลี่ยนประเด็นของตนเองคนละ 1 อย่าง ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่ควบคุมได้ / สิ่งที่ควบคุมได้บ้างไม่ได้บ้าง / สิ่งที่ควบคุมไม่ได้ ตามความสมัครใจ

จากนั้น ผมลองหยิบยกสิ่งที่นักเรียนเขียนขึ้นมา แล้วถามคำถามกับนักเรียนว่า “นักเรียนคิดว่าสิ่งนี้ เป็นสิ่งที่ควบคุมได้ / สิ่งที่ควบคุมได้บ้างไม่ได้บ้าง / สิ่งที่ควบคุมไม่ได้ หรือไม่” (ตรงนี้คุณครูอาจเชื่อมโยงว่าวงกลมของแต่ละคนอาจไม่เหมือนกัน สิ่งที่บางคนควบคุมได้สำหรับบางคนอาจเป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้สำหรับคนอื่น เราจึงควรเข้าอกเข้าใจกันในส่วนนี้ เรียกง่าย ๆ คือมี “Empathy” ต่อกัน)

ผมถามคำถามต่อว่า “จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราพยายามควบคุมในสิ่งที่ควบคุมไม่ได้” ซึ่งนักเรียนก็แลกเปลี่ยนขึ้นมาเยอะมาก แต่โดยรวมแล้วคือใจของเราจะ “เป็นทุกข์” นั่นเอง
ท้ายที่สุด ผมให้นักเรียนสะท้อนคิดถึงสิ่งที่ได้เรียนรู้จากกิจกรรมในวันนี้และจะนำไปใช้ในการดำเนินชีวิตได้อย่างไร ซึ่งหลายคนก็สะท้อนได้หน้าสนใจว่า “ตัวเรา จิตใจของเราคือสิ่งที่ควบคุมได้ จะขยันหรือขี้เกียจ ตัวเราก็ควบคุมได้” และ “บางทีความคิด คำพูดของคนอื่น เราก็ไม่สามารถควบคุมได้ แต่เราเลือกได้ที่จะสนใส่ใจหรือใส่ใจ” คาบเรียนนี้จึงไม่เป็นเพียงคาบเรียนที่นักเรียนที่ได้เรียนรู้ แต่ครูเองก็ได้เรียนรู้และได้มุมมองใหม่ ๆ จากนักเรียนเช่นกัน
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!