
จดหมายไม่ปิดผนึก ถึงผู้ปกครอง วันนี้เป็นวันประชุมผู้ปกครอง พร้อมกับการรับผลการเรียน 50% แรกของภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2569 ในฐานะครู ผมเราพูดอะไรกับผู้ปกครองในวันนี้ได้บ้าง เพราะเมื่อเราพูดถึง “วันรับผลการเรียน” สิ่งแรกที่มักถูกหยิบขึ้นมาพูดถึงคงหนีไม่พ้นคะแนน เกรด ลำดับ หรือวิชาที่ลูกทำได้ดีและยังทำได้ไม่ดีนัก แต่ตลอดเวลาที่เป็นครู เราเว่าชื่อเสมอว่า คะแนนหนึ่งชุดเล่าเรื่องราวของเด็กคนหนึ่งได้น้อยมาก แน่นอนว่าคะแนนมีความหมาย ทำให้เรามองเห็นว่า ณ ช่วงเวลาหนึ่ง เด็กเรียนรู้อะไรไปแล้วบ้าง อะไรที่เขาทำได้ และอะไรที่เขายังต้องพัฒนา แต่กระดาษแผ่นนั้นไม่ได้บอกเราว่า กว่าจะได้คะแนนเหล่านั้นมา เด็กคนหนึ่งพยายามมากเพียงใด เขาเคยผิดหวังกับอะไร เขาเคยทำไม่ได้แล้วกลับไปลองใหม่กี่ครั้ง หรือในวันที่นั่งอยู่ในห้องเรียน เขากำลังแบกเรื่องอะไรเอาไว้ในใจบ้าง เราจึงอยากให้วันนี้เป็นมากกว่า “วันรับคะแนน” แทนที่จะมองตัวเลขแล้วถามว่า “ทำไมได้แค่นี้” เราอยากชวนผู้ปกครองลองมองตัวเลขเดียวกัน แล้วถามลูกว่า “ตรงไหนที่หนูคิดว่าตัวเองทำได้ดีแล้ว” “ตรงไหนที่หนูยังไม่เข้าใจ” หรือ “มีอะไรที่อยากให้พ่อ แม่ หรือครูช่วยไหม” เพราะบางครั้ง คำถามที่เราเลือกถาม อาจสำคัญกว่าคะแนนที่อยู่ตรงหน้าเสียอีก เด็กที่ได้คะแนนสูงอาจไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ต้องการความช่วยเหลือ เด็กที่ได้คะแนนน้อยก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่พยายาม และเด็กที่วันนี้ยังทำบางอย่างไม่ได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำสิ่งนั้นไม่ได้ตลอดไป ในฐานะครู เราเองก็ต้องกลับมามองคะแนนชุดนี้นี้เช่นกันเดียวกัน เพียงแต่มองอีกด้านหนึ่ง หากเด็กจำนวนหนึ่งยังไม่เข้าใจ สิ่งที่ควรถามอาจไม่ใช่เพียงว่า “ทำไมเด็กไม่ตั้งใจเรียน” แต่ต้องถามตัวเองด้วยว่า การจัดการเรียนรู้ของเราเป็นอย่างไร วิธีที่ใช้เหมาะกับเขาหรือเปล่า และมีอะไรอีกบ้างที่เรายังทำได้ เพื่อช่วยให้เขาเรียนรู้ได้ดีขึ้น เพราะการเรียนรู้ไม่ควรเป็นความรับผิดชอบของเด็กเพียงฝ่ายเดียว จึงอยากให้ผลการเรียน 50% แรกนี้เป็นเหมือนจุดพักระหว่างทาง มากกว่าจะเป็นเส้นชัยหรือคำตัดสิน เราหยุดตรงนี้เพื่อมองย้อนกลับไปว่า เด็กเดินมาไกลแค่ไหน มีตรงไหนที่เขาเดินได้ดี ตรงไหนที่ยังสะดุด และจากตรงนี้ ผู้ใหญ่ที่เดินอยู่รอบตัวเขาจะช่วยกันอย่างไรในอีกครึ่งทางที่เหลือ วันนี้เราจึงอยากฝากคำถามเล็ก ๆ ไว้กับผู้ปกครองสองคำถาม “สิ่งหนึ่งที่ฉันอยากชมลูกคืออะไร” และ “สิ่งหนึ่งที่อยากให้ครูช่วยดูแลหรือสนับสนุนคืออะไร” เราอยากรู้คำตอบจริง ๆ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เราได้รู้จักเด็กคนหนึ่งผ่านห้องเรียน ผ่านงาน ผ่านคำตอบ ผ่านเสียงหัวเราะ หรือบางครั้งก็ผ่านความเงียบของเขา ขณะที่ผู้ปกครองได้รู้จักเด็กคนเดียวกันผ่านชีวิตอีกด้านหนึ่งที่เราไม่มีโอกาสได้เห็น บางที เมื่อบ้านและโรงเรียนนำสิ่งที่ต่างฝ่ายต่างมองเห็นมาต่อกัน เราอาจได้ภาพของเด็กคนหนึ่งที่สมบูรณ์กว่าการมองผ่านคะแนนเพียงอย่างเดียว และหากวันนี้คะแนนยังไม่เป็นอย่างที่เราหวัง เราอยากให้ผู้ปกครองกลับไปโดยไม่ได้รู้สึกว่า ตัวเลขเหล่านั้นคือคำตัดสินว่าเขาเป็นคนแบบไหน แต่อยากให้เขารู้ว่า นี่เป็นเพียงข้อมูลที่บอกว่า จากตรงนี้เราจะเดินต่อกันอย่างไร เพราะเด็กยังมีเวลาเติบโต ยังมีโอกาสผิดพลาด ยังมีสิทธิ์ค้นพบว่าตัวเองถนัดอะไร และยังสามารถเริ่มต้นใหม่ได้อีกหลายครั้ง “ไม่ว่าผลวันนี้จะเป็นอย่างไร พรุ่งนี้เขายังทำต่อได้ เขายังขอความช่วยเหลือได้ เขายังเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ”
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!