
เรื่องมีอยู่ว่าเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2569 ผมกับทีมงาน "ก่อการครูที่ปรึกษา 4H" ได้จัดกิจกรรม YC ให้นักเรียนโรงเรียนคิชฌกูฏวิทยา จังหวัดจันทบุรี โดยใช้แนวคิด Kintsugi ในการโอบกอดรอยแผลเป็นจากกิจกรรม "พิพิธภัณฑ์ความเจ็บปวด" (คิดไว้แล้วว่ามันเจ็บปวดมากจึงต้องให้ Kintsugi โอบกอด)
เวลาผ่านไปไม่นาน เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2569 ได้ฟังเพลงของวง Klear ในเพลงได้กล่าวถึง Kintsugi ไว้เช่นกัน ก็เลยตัดสินใจแบ่งปัน Workshop สัก 1 ชั่วโมงดีกว่า ชื่อว่า Kintsugi Fold :-) คินซึงิ รอยพับแห่งการเติบโต จริงๆแล้วผมใช้ Kintsugi ต่อจากพิพิธภัณฑ์ความเจ็บปวด และ Silent Walk แต่ถ้านำไป Homeroom ได้ก็ดีงามมากครับ (เครดิตภาพปกจาก Gemini)
1. Intro เรียกความพร้อม & สร้างพื้นที่ปลอดภัย
*ให้ผู้เข้าร่วมแบ่งปันความรู้สึกสั้นๆ ผ่านการทำกิจกรรม "Weather Inside Me" เช็กสภาวะอารมณ์ของตัวเองผ่านการ์ดสภาพอากาศ ที่แทนสภาวะจิตใจของตนเองในวันนี้ จับคู่คุยกับเพื่อนข้างๆ
**อนุญาตให้ทุกคนนำตัวตนและความรู้สึกที่แท้จริงเข้ามาในห้องเรียน โดยไม่มีการตัดสินผิดถูก
2. Stimulate แหย่ให้อยากรู้ กระตุ้นความคิด
เชื่อมโยงผ่านเพลง & สื่อ Kintsugi
*เปิดคลิปเพลง "พระจันทร์ที่ไม่เต็มดวง" - KLEAR พร้อมชวนสังเกตภาพแจกันดินเผาที่มีรอยแตกร้าวถูกประสานด้วยทองคำ
**คำถาม"หากชีวิตเราเหมือนแจกันที่เคยร้าว หรือกระดาษที่เคยยับ... สิ่งเหล่านั้นทำให้เราหมดคุณค่า หรือกำลังเพิ่มคุณค่าใหม่ให้เรากันแน่?"
3. Learn เรียนรู้ผ่านประสบการณ์ตรง (Kintsugi Fold)
3.1 แจกกระดาษสีขาว A5 (ครึ่งนึงของ A4) ให้ทุกคนเขียนเรื่องที่หนักหนาที่สุดในชีวิตที่เคยเจอ หรือเรื่องที่แอบร้องไห้คนเดียว (แชร์ได้ถ้าอยากแชร์สักคน เผื่อว่าให้ใครสักคนในวงได้โอบกอด)
3.2 ให้ขยำกระดาษนั้นเพียง 1 ครั้ง (เพียง 1 ครั้งเท่านั้น) ขยำ กำไว้ ให้นานพอจนกว่าครูจะบอกให้ปล่อยมือ (แชร์วงใหญ่ได้นะ รู้สึกอะไรบ้าง)
3.3 ครูกล่าว ความผิดพลาดในห้องเรียน เกรดที่ไม่เป็นใจ หรือคำพูดที่เคยทำร้ายเรา... หยิบปากกาสีทองขึ้นมาครับ ลากเส้นทับรอยเหล่านั้นซ้ำๆ สีทองนี้ไม่ได้มีไว้ลบ แต่มันคือแสงสว่างที่บอกว่า 'เรื่องนี้เกิดขึ้นจริง และฉันกำลังมองมันด้วยความเข้าใจ' ว่ารอยแผลนี้เคยมองเห็นและเกิดขึ้นจริง" เราไม่ได้พยายามลบหรือปฏิเสธมัน แต่นำแสงสว่าง (สีทอง) ไปอาบแต้มรอยแผลนั้น ให้เห็นว่าความผิดพลาดคือส่วนหนึ่งของชีวิต
3.4 กระบวนการ "โอบกอดรอยแผลเป็น" และทำกิจกรรมเชิงสัญลักษณ์ "The Kintsugi Fold" พับความล้มเหลว/ความเจ็บปวดเป็นรูปทรงเล็กๆ เก็บใส่กระเป๋าไว้เป็นพลัง
ครูกล่าว "ค่อยๆ พับกระดาษแผ่นนี้ลงมาครับ จากปัญหาชิ้นใหญ่ที่เคยทับอยู่ในหัว ให้กลายเป็นชิ้นเล็กๆ ที่เรากำไว้ได้ในมือ ปัญหาไม่ได้หายไปไหน แต่วันนี้เราควบคุมขนาดของมันได้แล้ว"
3.5 ครูสั่งนักเรียนยืนขึ้น จัดแถวเป็นวงใหญ่ ครูกล่าว "ใช้มือขวานำกระดาษที่พับไว้แนบที่หน้าอกข้างซ้าย หลับตาลงสักครู่... ฟังเสียงหัวใจตัวเอง หัวใจดวงนี้แหละครับที่พาเราผ่านทุกเรื่องราวมาได้ ขอบคุณตัวเองที่ยังคงเต้นและเติบโตมาจนถึงวันนี้"
3.6 ครูกล่าว "เก็บกระดาษชิ้นนี้ไว้ในกระเป๋าหรือสมุดบันทึก วันไหนที่ท้อ ลองหยิบขึ้นมาจับ รอยพับนี้จะเตือนเราว่า 'เราเคยผ่านมันมาได้ และครั้งนี้เราก็ จะผ่านมันไปได้อีกครั้ง' "
4. Conclusion ทบทวนและถอดบทเรียน
ชวนคิด (Think)
ความรู้สึกก่อนและหลังพับกระดาษเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร?
เมื่อมองสีทองบนรอยพับ เราเห็นอะไรในปัญหานั้น?
สิ่งที่เราอยากขอบคุณตัวเองมากที่สุดในวันนี้คืออะไร?
ร่วมคิด (Group)
จับกลุ่ม 3-4 คน แลกเปลี่ยนความรู้สึกที่เกิดขึ้น (โดยไม่ต้องเล่ารายละเอียดบาดแผล)
สรุปข้อคิด "กระดาษที่มีรอยพับไม่ได้ยับเยินจนใช้ไม่ได้ แต่มันคือกระดาษที่มีร่องรอยของการเดินทาง"
แบ่งปัน (Share)
แบ่งปันวงใหญ่สัก 1-2 เรื่องราว
5. Apply ปรับใช้ในชีวิตจริงและงานดูแลนักเรียน
เมื่อเจออุปสรรคใหม่ ให้ดึงความรู้สึกของการจับ "เครื่องรางรอยพับ" กลับมา เพื่อเตือนสติว่าเรายืดหยุ่นและปรับเปลี่ยนรูปทรงชีวิตได้เสมอ
"ชีวิตที่งดงาม ไม่ใช่ชีวิตที่ไม่เคยมีรอยพับ...แต่คือชีวิตที่มีรอยพับมากมาย แล้วยังคงพับปรับเปลี่ยนเป็นรูปทรงใหม่ที่งดงามได้ต่างหาก"
— ข้อคิดปิดท้ายกิจกรรม Kintsugi Fold
ประเด็นต่อยอดสำหรับครู
1. ทำ Homeroom เพื่อเช็กสภาพจิตใจนักเรียนก่อนเริ่มเรียน
2. การมองเด็กด้วยสายตา Kintsugi ช่วยให้ครูมองเห็นว่าเด็กที่มีปัญหาหรือเคยทำผิดพลาด ไม่ใช่ "แก้วที่แตกจนเสียราคา" แต่คือกระดาษที่มีรอยพับ ซึ่งรอการเจียระไนและประกอบกลับขึ้นมาใหม่ด้วยความเข้าใจ
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!