
ไอเดียกิจกรรมนี้เกิดขึ้นสั้นๆ ในคาบสอนแทน
เพียงครูหยิบปากกาไวท์บอร์ดขึ้นมาแล้วถามว่า
เด็กก็ช่วยกันบอกทีละอย่าง เสนอสิ่งของ ตัวละคร สถานที่ หรือสัตว์ ครูก็ค่อย ๆ วาดตามคำขอไปเรื่อย ๆ
ภูเขา บ้าน นักฟุตบอล จระเข้ เรือ นางฟ้า รถบัส กระต่าย ร้านค้า จนไปถึงพระโพธิสัตว์กวนอิม
ครูค่อย ๆ วาดตามทีละอย่าง
สิ่งสำคัญคือ ไม่จำเป็นต้องวาดสวย
ยิ่งเป็นภาพเส้นง่าย ๆ แบบ doodle ยิ่งดี เพราะจุดประสงค์คือการสร้างภาพที่มีรายละเอียดให้เด็กค้นหา
บางครั้งครูก็แอบเติมรายละเอียดเล็ก ๆ เข้าไปโดยไม่บอก เช่น
มีต้นไม้อยู่บนภูเขาลูกหนึ่ง นักฟุตบอลเตะด้วยขาข้างหนึ่ง มีเสียงเพลงอยู่ข้างร้าน มีคนกำลังพายเรือ มีบางตัวละครกำลังมองไปอีกทาง
แล้วก็วาดต่อไปเรื่อย ๆ จนกลายเป็นภาพใหญ่หนึ่งภาพเต็มกระดาน

แต่ระหว่างนั้นมีข้อตกลงอยู่อย่างหนึ่ง
ดูตอนครูวาดให้ดี เพราะเดี๋ยวจะไม่ได้กลับมาดูอีก
พอวาดเสร็จ ครูไม่ได้ให้เด็กหันกลับไปส่องกระดานเพื่อหาคำตอบ แต่เริ่มถามทันที
“นักฟุตบอลเตะบอลด้วยเท้าซ้ายหรือขวา?”
“ภูเขาลูกไหนมีต้นไม้อยู่?”
“จระเข้กำลังคุยอะไรกับเด็กบนเรือ?”
คำถามง่าย ๆ ที่ทำให้ห้องเริ่มคึกคักขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ

บางคนตอบทันที บางคนเงียบไปนิดหนึ่ง เหมือนกำลังพยายามรื้อภาพทั้งหมดที่เพิ่งเห็นขึ้นมาในหัว
แล้วสิ่งที่น่าสนใจก็เกิดขึ้น เด็กเริ่มหันไปถามกันเอง
-- เมื่อกี้ภูเขาลูกไหนนะ
-- จระเข้ตัวที่อยู่ข้างล่างหรือข้างบน
-- เธอจำได้ไหมว่าตรงนั้นมีต้นไม้กี่ต้น
จากเดิมที่เป็นคำถามจากครู กลายเป็นการช่วยกันรื้อฟื้นสิ่งที่แต่ละคนจำได้
ตอนแรกคิดว่าจะเป็นกิจกรรมดูภาพแล้วตอบคำถามธรรมดา ๆ แต่พอเล่นจริงกลับพบว่า เด็กแต่ละคนจำรายละเอียดไม่เหมือนกันเลย
บางคนจำตัวละครได้แม่น บางคนจำตำแหน่งได้ บางคนจำเหตุการณ์เล็ก ๆ ที่คนอื่นมองข้าม
และเวลามีคนตอบไม่ตรงกัน
ห้องก็ไม่ได้เงียบลง กลับยิ่งคุยกันมากขึ้น
-- “หนูจำได้ว่าขาซ้าย”
-- “ไม่ใช่ ขวา ครูวาดแบบนี้”
-- “แต่ตอนนั้นมันหันอีกด้านหนึ่งนะ”

จากนั้นก็เริ่มมีการเถียงกันด้วยเหตุผลของตัวเอง
ตรงนี้เป็นส่วนที่ชอบที่สุดของกิจกรรม
เพราะเด็กๆ ท้้งพยายามนึกว่า “คำตอบคืออะไร”
และกำลังพยายามอธิบายว่าทำไมตัวเองถึงจำรายละเอียดได้แบบนั้นแบบนี้
แล้วคำถามบางข้อก็ไม่มีคำตอบตายตัว
คำถามอย่าง “ถ้าจระเข้ไม่ได้บอกว่าหิว มันกำลังทำท่าทางอะไร”
ไม่มีใครตอบผิดเสียทีเดียว
คนหนึ่งบอกว่า “มันกำลังเตือนเด็ก”
อีกคนบอกว่า “มันกำลังขอให้ช่วย”
อีกคนแต่งไปไกลว่า “มันกำลังจะกินเด็ก”
เราอาจลองถามต่อว่า “แล้วทำไมถึงคิดอย่างนั้น”
ทีนี้เด็กต้องหยิบรายละเอียดจากภาพที่จำได้มาเชื่อมกันเอง
จระเข้หันหน้าไปทางเรือ เด็กอยู่ในเรือ มีท่าทางเหมือนกำลังคุยกัน
จากภาพเส้นง่าย ๆ บนกระดาน เด็กก็เริ่มเติมเรื่องราวขึ้นมาเอง

สิ่งที่เกิดขึ้นจริง ๆ อยู่ระหว่างการวาด
พอมานั่งคิดหลังจบกิจกรรม
สิ่งที่น่าสนใจคือ ระหว่างที่ครูกำลังวาด เด็ก ๆ กำลังทำงานกับข้อมูลบางอย่างอยู่ตลอดเวลา
ครูวาดหนึ่งอย่าง เด็กก็ต้องดู
ครูเติมอีกอย่าง เด็กก็ต้องจำ
ภาพใหม่เข้ามา ภาพเก่าก็ต้องเก็บเอาไว้
แล้วพอถึงตอนถาม เด็กก็ต้องค่อย ๆ ดึงสิ่งที่เห็นออกมา
บางคนทำได้เร็ว บางคนต้องอาศัยเพื่อนช่วย บางคนฟังคำตอบของเพื่อนแล้วถึงนึกออกว่า
“อ๋อ ใช่! ตอนนั้นภาพนั้นมันอยู่ตรงนั้นนี่เอง”

มันเลยเป็นกิจกรรมที่มีพื้นที่ให้เด็ก ช่วยกันนึก ช่วยกันเติม และช่วยกันตรวจสอบสิ่งที่ตัวเองจำ
ส่วนตัวครูชอบตรงที่มันเริ่มจากเรื่องเล่น ๆ
ถ้ามองจากข้างนอก ภาพบนกระดานอาจดูเหมือนครูกำลังวาดเล่นกับเด็ก
และจริง ๆ มันก็เป็นแบบนั้น
ไม่มีใบงาน ไม่มีคะแนน ไม่มีแบบทดสอบความจำ
มีแค่ครูวาดไป เด็กดูไป แล้วค่อยกลับมาคุยกันว่า จากภาพเมื่อกี้เราเห็นอะไรกันบ้างนะ
บางทีห้องเรียนก็ไม่จำเป็นต้องรีบบอกเด็กว่าจะต้องเรียนรู้อะไร
ลองสร้างสถานการณ์เล็ก ๆ ให้เขาได้ดู ได้จำ ได้คุย แล้วดูว่าเขาจะหยิบอะไรออกมาใช้เองบ้าง
เพราะจากประสบการณ์ครั้งนี้ สิ่งที่ได้กลับมาเกินกว่าที่คิดไว้เยอะเลยล่ะมั้งนะครับ
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!