
หากครูจัดกิจกรรมแล้วพบเด็กที่กำลังรู้สึกหนักใจ หรือใช้ระบบคุณไก่ทวงแล้วเจอเด็กสะกิดมาให้ครูรับรู้ความรู้สึกของเขา ครูสามารถเข้าไปพูดคุยอย่างไรต่อได้บ้าง ลองใช้แนวทางเหล่านี้ดูนะ 💛
หาโอกาสพูดคุยกับเด็กเป็นการส่วนตัว ไม่ถามเรื่องส่วนตัวต่อหน้าเพื่อน และไม่คาดคั้นหากเด็กยังไม่พร้อมเล่า
💬 “ครูเห็นที่หนูสะกิดมาแล้วนะ ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง มีอะไรอยากเล่าให้ครูฟังมั้ย”
ให้เด็กได้เล่าในมุมของตัวเอง ไม่รีบสรุป ตัดสิน หรือเปรียบเทียบปัญหากับคนอื่น หลีกเลี่ยงคำพูดอย่าง “อย่าคิดมาก” หรือ “เรื่องแค่นี้เอง”
ตัวอย่างคำพูด
แล้วลองถามว่าเด็กต้องการความช่วยเหลือแบบไหน
💬 “อยากให้ครูฟังเฉย ๆ หรืออยากให้เราช่วยกันคิดหาทางออกดี”
ระหว่างรับฟัง ครูลองสังเกตว่าเด็กกำลังเสี่ยงทำร้ายตัวเอง ทำร้ายผู้อื่น หรือกำลังถูกทำร้ายอยู่มั้ย
-หากพบความเสี่ยง ครูไม่จำเป็นต้องรับมือเพียงลำพัง สามารถประสานครูแนะแนว ผู้รับผิดชอบด้านการคุ้มครองเด็กในโรงเรียน หรือผู้เชี่ยวชาญที่เกี่ยวข้อง หากมีอันตรายเร่งด่วน ให้ครูขอความช่วยเหลือทันที
-ครูควรเคารพความเป็นส่วนตัวของเด็ก แต่ไม่ควรสัญญาว่าจะเก็บทุกเรื่องเป็นความลับ เพราะบางกรณีจำเป็นต้องส่งต่อข้อมูลเพื่อความปลอดภัย โดยเปิดเผยเฉพาะกับผู้เกี่ยวข้องเท่าที่จำเป็นเท่านั้น
💬 “ครูจะไม่เอาเรื่องของหนูไปเล่าให้คนอื่นฟังโดยไม่จำเป็นนะ แต่ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับความปลอดภัย ครูอาจต้องขอความช่วยเหลือจากคนที่ดูแลหนูได้”
หากจำเป็นต้องส่งต่อ ควรอธิบายให้เด็กเข้าใจว่าจะประสานใครและเพราะอะไร โดยคำนึงถึงความปลอดภัยของเด็กเป็นหลัก โดยเฉพาะกรณีที่ผู้ปกครองหรือคนใกล้ชิดอาจเป็นผู้ทำให้เด็กไม่ปลอดภัย
ครูเองก็มีเวลาและพลังจำกัด ไม่จำเป็นต้องพร้อมรับฟังทุกเรื่องทันที แต่ควรทำให้เด็กรู้ว่าเขาไม่ได้เป็นภาระ และเรื่องของเขาไม่ได้ถูกมองข้าม
💬 “ครูอยากฟังเรื่องของหนูนะ แต่ตอนนี้ครูยังคุยได้ไม่เต็มที่ เราคุยกันพรุ่งนี้ตอนพักเที่ยงมั้ย”
เลือกเวลาที่ทำได้จริง หรือช่วยประสานครูแนะแนวหรือผู้ใหญ่ที่เด็กไว้ใจ โดยไม่ปล่อยให้เด็กต้องไปขอความช่วยเหลือเองลำพัง แต่หากเด็กกำลังไม่ปลอดภัย ไม่ควรเลื่อนการช่วยเหลือออกไปนะ
การรับฟังครั้งเดียวอาจยังไม่เพียงพอ ลองกลับไปถามไถ่เด็กอีกครั้ง เพื่อให้เขารู้ว่าครูยังใส่ใจ และไม่ได้ลืมเรื่องที่เคยคุยกัน
ตัวอย่างคำพูด
ขณะเดียวกัน หากครูรู้สึกหนักใจหรือไม่รู้ว่าจะช่วยอย่างไรต่อ ก็สามารถปรึกษาทีมดูแลช่วยเหลือนักเรียนหรือผู้เชี่ยวชาญได้เช่นกัน โดยรักษาความเป็นส่วนตัวของเด็ก การส่งต่อความช่วยเหลือไม่ใช่การทอดทิ้งเด็ก แต่เป็นการช่วยให้เด็กได้รับการดูแลที่เหมาะสม
บางครั้งสิ่งที่เด็กต้องการ อาจเป็นเพียงผู้ใหญ่สักคนที่รับฟังโดยไม่ตัดสิน และไม่ปล่อยให้เขาต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพัง ครูไม่จำเป็นต้องเป็นถึงนักจิตวิทยา แค่เป็นผู้ใหญ่ที่เด็กกล้าเข้าหา รับฟัง และรู้ว่าจะพาเด็กไปสู่ความช่วยเหลือที่เหมาะสมได้อย่างไร ก็มีความหมายมากแล้วน้า
ด้านล่างมีแปะคู่มือเผื่อคุณครูไปศึกษาเพิ่มเติมได้ค่ะ
มี Case Study การพูดคุยกับนักเรียนเต็มเลย
สุดท้าย หากคุณครูไม่ไหวหรือต้องการเพิ่มทักษะรับมือทางใจ insKru มี LINE Buddykru ที่พร้อมดูแลใจคุณครู เพิ่มเพื่อนด้วยคำว่า @buddykru หรือกดที่ เพิ่มเพื่อน Buddykru
ขอบคุณข้อมูลจากคุณหนิง ทีมครูนางฟ้า และคุณแทน Psyche tourlife
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!