
เมื่อสักสามสี่ปีก่อน ผมเคยได้ยินคนพูดกันว่าการเอาใจเขามาใส่ใจเราและมองโลกจากมุมมองคนอื่น (empathy) ไม่ใช่สิ่งที่สอนกันได้ ผมคิดว่าข้อความนี้จริงแค่ระดับเดียว คือถ้าเราสอนให้เด็กเอาใจเขามาใส่ใจเราด้วยการ "ท่อง" ว่าต้องเอาใจเขามาใส่ใจเรา หรือ "บรรยาย" ให้ฟังว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ดี empathy ก็คงเกิดได้ยากเต็มทน
แต่ถ้าเราทำให้เด็กๆ เห็นว่า ทำไม empathy จึงสำคัญ ทำไมการฝึกมองโลกจากมุมมองของคนอื่นที่แตกต่างจากเราไว้บ้าง จึงเป็นหัวใจของการเป็นมนุษย์ที่ดีขึ้น และเผลอๆ ยังเป็นส่วนสำคัญของการเป็นพลเมืองที่ดีขึ้นด้วย ผมเชื่อว่าเขาจะเห็นความสำคัญของทักษะนี้ และเราในฐานะผู้สอนก็จะเริ่มเข้าใจมากขึ้นว่า ทักษะหลายอย่างในโลกนี้อาจจะสอนกันตรงๆ ไม่ได้ แต่จุดประกายให้เห็นความสำคัญได้ และสามารถเรียนรู้ต่อยอดได้ด้วยการฝึกฝนและประสบการณ์
ผมอยากยกตัวอย่างหนึ่งของคาบเรียนที่มีวัตถุประสงค์ง่ายๆ ให้นักเรียนเข้าใจความสำคัญของการเอาใจเขามาใส่ใจเราและมองโลกจากมุมมองคนอื่น แต่ยกระดับจากระดับชีวิตส่วนตัว ไปสู่พื้นที่การถกเถียงเกี่ยวกับสังคมการเมือง ไปสู่การคิดเรื่องชีวิตสาธารณะและนโยบาย
กิจกรรมในคาบเรียนนี้มีชื่อว่า "พรรคการเมือง นโยบาย และการโน้มน้าวใจ" (Parties, Policy, and Persuasion) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมเตรียมความพร้อมนักเรียนก่อนเปิดปีการศึกษาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4
กิจกรรมนี้ออกแบบมาให้ใช้เวลาประมาณ 2.5-3 ชั่วโมง สำหรับนักเรียนราว 60-70 คน สำหรับห้องเรียนที่มีเวลาน้อยกว่านั้นอาจจะปรับรายละเอียดหรือกระจายกิจกรรมออกเป็นหลายๆ คาบได้ ลักษณะของกิจกรรมมีความบูรณาการระหว่างหลายๆ วิชา โจทย์ของเราในตอนนั้นคืออยากผสมผสานทักษะการเอาใจเขามาใส่ใจเรา ทักษะทางศิลปะ ทักษะการทำงานเป็นทีม และทักษะการสื่อสารเป็นภาษาอังกฤษ ซึ่งเด็กๆ เรียนมาแล้วก่อนหน้านี้ ผนวกเข้ากับบริบทที่ใกล้ชิดกับชีวิตประจำวันของนักเรียน
เราออกแบบกิจกรรมนี้กันในช่วงเวลาก่อนการเลือกตั้งปี 66 ผมจึงคิดว่าประเด็นเรื่องพรรคการเมืองและนโยบายน่าจะเป็นตัวอย่างชวนคิดที่ดี เพราะใกล้ตัว นักเรียนพอมี "ทรัพยากร" ให้ใช้พูดคุยกันเป็นทุนเดิม และที่สำคัญ ช่วยทำให้เราเห็นว่า ทำไมนโยบายที่ไร้ empathy มักสร้างผลเสียมากกว่าผลดีโดยไม่ได้ตั้งใจ ทั้งในระดับบ้านเมือง จนถึงระดับองค์กรที่เล็กกว่านั้น ไม่ว่าจะเป็นบริษัท หน่วยงาน หรือโรงเรียน
ขั้นที่ 1 (10 นาที)
ผมเริ่มกิจกรรมง่ายๆ ด้วยการแนะนำประเด็นในวันนี้ แล้วชวนเด็กๆ คุยว่าได้ติดตามการเลือกตั้งบ้างหรือไม่ วิธีการชวนคุยมีได้หลายแบบ แต่ดีที่สุดคือ อย่าเริ่มจาก "ความรู้สึก" ของเรา (ครู) เรื่องนี้สำคัญมากๆ ครับสำหรับการสอนประเด็นที่ค่อนข้างละเอียดอ่อน เพราะเป็นไปได้มากว่าครูกับนักเรียนอาจจะมีความคิดเห็นที่ต่างกัน และหลายครั้งความคิดความรู้สึกของเราผู้สอนนี่แหละอาจกลายเป็นอุปสรรคขัดขวางการเรียนรู้เสียเอง โดยเฉพาะในบริบทที่ความสัมพันธ์เชิงอำนาจระหว่างเรากับนักเรียนต่างกันมากอย่างในสังคมฝั่งเอเชีย
เริ่มจากผู้เรียนเริ่มยังไง? ผมใช้วิธีง่ายๆ คือลองสุ่มถามนักเรียนว่ารู้จักพรรคการเมืองชื่ออะไรบ้าง และให้พูดคำหนึ่งคำที่เวลาพูดถึงพรรคการเมืองพรรคนั้นแล้วเรานึกถึงเป็นสิ่งแรก แน่นอนว่าเด็กๆ ก็อาจจะตอบหลายอย่างตามที่เขารับรู้มา ตรงใจเราบ้างไม่ตรงใจเราบ้าง ไม่ใช่หน้าที่ที่ต้องไปบอกว่าถูกหรือผิด เพียงแต่ถ้าบางคำมันรุนแรงเกินไป เช่น เป็นคำหยาบ ก็คงต้องปรามๆ ให้ระมัดระวัง ในกรณีผมไม่มีถ้อยคำรุนแรง ออกไปทางตลกๆ หรือเป็นมุกที่รู้ๆ กันในเวลานั้นเสียมากกว่า จากนั้นก็อาจชวนคุยเล็กๆ เกี่ยวกับนโยบายของแต่ละพรรค ว่าเด็กๆ รู้จักนโยบายอะไรกันบ้าง
กิจกรรมขั้นนี้ปรับเปลี่ยนได้ ครูอาจเตรียมสัญลักษณ์ นโยบาย สโลแกนของพรรคการเมืองต่างๆ มาก่อนก็ได้ แล้วให้เด็กๆ ช่วยกันทาย ก็อาจสนุกไปอีกแบบ ประเด็นสำคัญของกิจกรรม คือเราต้องการเตรียมผู้เรียนเข้าใจเนื้อหา พาเขาเข้าสู่บริบท สร้างบรรยากาศที่ผ่อนคลาย (แปลว่าควรต้อง 'สนุก' และทำให้เขารู้สึกว่าสามารถแสดงความคิดเห็นของตนได้) และที่สำคัญคือสำรวจ "ต้นทุน" ของเด็กๆ ว่าพอเข้าใจประเด็นเรื่องพรรคการเมืองและนโยบายอยู่บ้าง
ขั้นที่ 2 (40 นาที)
หลังจากปูพื้นกันแล้ว กิจกรรมต่อมาผมได้แรงบันดาลใจจากแนวคิด "Multispecies Design" แปลไทยแบบยากๆ คือ "การออกแบบพหุชนิดพันธุ์" หรือก็คือการออกแบบสิ่งต่างๆ อาคารบ้านเรือน ถนนหนทาง ไปจนถึงผลิตภัณฑ์ในชีวิตประจำวันที่คำนึงถึงสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ด้วย ไม่ใช่แค่มนุษย์เราเพียงอย่างเดียว
ยกตัวอย่างง่ายๆ เช่น แทนที่เราจะตัดถนนทะลุภูเขาไปดื้อๆ เราสามารถสร้างทางลอดและสะพานลอยให้สัตว์ป่าเดินข้ามไปมาได้โดยไม่ต้องเสี่ยงโดนรถชน หรือแทนที่จะสร้างอาคารป่าคอนกรีตแห้งๆ ถ้าเราคำนึงถึงความหลากหลายทางชีวภาพ เราก็อาจจะปลูกพืชบนหลังคา และใช้อิฐรูปแบบพิเศษที่เจาะโพรงเล็กๆ ให้ผึ้งป่าเข้ามาวางไข่ได้ เป็นต้น
หัวใจอย่างหนึ่งของ multispecies design ก็คือการเอาใจเขามาใส่ใจเรา เพียงแต่ "เขา" ที่ว่าคือสิ่งมีชีวิตชนิดอื่น และ "เรา" ก็คือมนุษย์ทั้งมวล
ผมไม่ได้ใช้แนวคิดตรงๆ แต่ตั้งคำถามต่อยอดว่า จะเกิดอะไรขึ้นนะถ้ามนุษย์ไม่ได้มีรูปร่างหน้าตาแบบนี้ อะไรในชีวิตและสังคมเราบ้างจะเปลี่ยนไปถ้าเรามีรูปลักษณ์เหมือนสัตว์ชนิดอื่น หรือพูดกลับกัน จะเกิดอะไรขึ้นถ้าสัตว์อื่นได้ใช้ชีวิตแบบมนุษย์
พูดให้เห็นภาพคือ ประตูห้องน้ำต้องไม่ใช่แบบนี้แน่ ถ้ามนุษย์เราดันหน้าตาเหมือนจระเข้
หรือเชือกที่ใช้กระโดดเชือกต้องยาวขนาดไหน และต้องออกแบบด้วยวัสดุอะไร ถ้าเรารูปร่างเหมือนกับยีราฟ

ภาพ: https://www.instagram.com/k5fuwa/
กิจกรรมต่อมา ผมแนะนำแนวคิดนี้แล้วให้เด็กๆ ตั้งชื่อกิจกรรมลำลองว่า "ออกแบบโลกในมุมกลับ" คือ "กลับหัวกลับหาง" จากโลกปัจจุบันแบบที่เราเข้าใจ
ผมให้นักเรียนแบ่งกันออกเป็นกลุ่มๆ โดยแต่ละกลุ่มต้องจินตนาการถึงโลกที่สิ่งมีชีวิตรูปร่างหน้าตาแตกต่างกันเป็นสิ่งมีชีวิตทรงปัญญาที่ครองโลก อาทิ ยีราฟ เพนกวิน แรด จระเข้ ไส้เดือน แมงมุม ฯลฯ
ผมให้เงื่อนไขว่าในโลกใบนี้ สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ใช้ชีวิตเหมือนมนุษย์เราปัจจุบันแทบทั้งหมด มีสังคม มีงานมีการทำ มีภาษา มีปัญญาระดับที่เรามี ต่างกันเพียงแต่ร่างกายภายนอกเท่านั้น
โจทย์ของกิจกรรม คือให้นักเรียนพูดคุยกัน จากนั้นช่วยกันออกแบบ "วัตถุ" ต่างๆ ในโลกใบใหม่ซึ่งแน่นอนว่าต้องออกแบบให้เข้ากับสรีระของสัตว์แต่ละชนิดที่กลุ่มตัวเองได้รับ วัตถุแต่ละชนิดที่ผมเลือกมา ได้แก่ รถจักรยาน ห้องน้ำพร้อมสายฉีดชำระ และหูฟังที่ล้ำยุคที่สุดเท่าที่จะจินตนาการได้
พอนึกออกใช่ไหมครับว่าหลังจากนี้จะเต็มไปด้วยความสนุก เสียงหัวเราะ และความโกลาหล เพราะรถจักรยานในโลกของยีราฟอาจจะพอจินตนาการได้ แต่ยีราฟไม่มีมือเหมือนมนุษย์ แฮนด์จักรยานควรต้องเป็นยังไงนะ เพนกวินที่ขาสั้นมากๆ จะปั่นจักรยานยังไง แล้วไส้เดือนที่ไม่มีขาล่ะ ห้องน้ำยิ่งไม่ต้องพูดถึง หูฟังล้ำยุคก็พาแต่ละกลุ่มไปไกลเกินที่ผมจินตนาการ ยิ่งถ้านักเรียนมีความรู้ด้วยว่าสัตว์แต่ละชนิดรับรู้เสียงด้วยวิธีการอย่างไร หูฟังก็ยิ่งหน้าตาแปลกประหลาดไปได้มากเท่านั้น และเผลอๆ จะเรียกว่า "หู" ฟังไม่ได้แล้วด้วย
หลังจากนั้น ลองให้แต่ละกลุ่มออกมาเล่าผลงานการออกแบบตัวเองหน้าชั้น อธิบายว่าทำไมจึงออกแบบผลงานออกมาในลักษณะนั้น แล้วจึงชวนพวกเขาพูดคุยว่าเห็นอะไรบ้างจากการออกแบบของตัวเองและเพื่อนๆ
เราอาจจะโยนคำถามไปด้วยว่า จะเกิดอะไรขึ้นถ้าสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งต้องไปใช้ชีวิตในโลกที่ "วัตถุ" เหล่านี้ถูกออกแบบเพื่อสิ่งมีชีวิตอื่น จะเกิดอะไรขึ้นถ้าโลกใบนั้น สิ่งมีชีวิตทุกชนิดในกิจกรรมนี้อาศัยอยู่ด้วยกัน มีวิถีชีวิตและสติปัญญาพอๆ กัน ทว่ามีแค่สิ่งมีชีวิต "บางชนิด" ที่มีสิทธิออกแบบ "วัตถุ" ต่างๆ เหล่านี้ได้ดังใจ
การพูดคุยถกเถียงตรงนี้ปรับแต่งได้ และผมว่าเป็นจังหวะที่สนุกมาก เพราะนักเรียนจะเริ่มเห็นประเด็นซีเรียสๆ ที่ซ่อนอยู่ในกิจกรรมตลกๆ ที่ตัวเองกำลังทำ ถึงตรงนี้ ผมโยงสู่กิจกรรมต่อไปด้วยการโยนคำถามไปว่า มีใครเห็นไหมว่ากิจกรรมนี้เกี่ยวอะไรกับพรรคการเมืองและนโยบายที่เราพูดถึงในตอนต้น
ขั้นที่ 3 (30 นาที)
ผมขมวดประเด็นโดยแนะนำและชี้ให้เห็นความสำคัญของแนวคิดเรื่องการเอาใจเขามาใส่ใจเราและการมองโลกจากมุมมองของผู้อื่น ซึ่งเป็นพื้นฐานของสิ่งที่เรียกว่า "empathy"
จากนั้นเพื่อให้นักเรียนเห็นภาพมากขึ้นและโยงประเด็นนี้กลับมาสู่ชีวิตประจำวัน ผมพานักเรียนเข้าสู่กิจกรรมต่อไปโดยให้ฝึก "เห็น-คิด-รู้สึก" ผ่านสายตาของคนอื่นที่เป็นมนุษย์บ้าง
ผมแบ่งนักเรียนออกไปสามกลุ่มง่ายๆ คือกลุ่ม "เห็น" กลุ่ม "คิด" และกลุ่ม "รู้สึก" โจทย์คือผมจะเปิดคลิปวีดิโอบางอย่างให้ดู และให้แต่ละกลุ่มลองตอบง่ายๆ ว่า เราเห็นอะไร เราคิดอะไร เรารู้สึกอย่างไร
คลิปที่ผมใช้คือเพลง "สวัสดีวันจันทร์" โดย F.HERO Ft. ปู พงษ์สิทธิ์ ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวชีวิตของคนอีกกลุ่มหนึ่งที่นักเรียนของผมส่วนใหญ่คงแทบไม่มีโอกาสได้สัมผัสในชีวิตจริง

ฟังเพลง: https://www.youtube.com/watch?v=MEdV_atYqjY
เมื่อจบรอบแรก ผมลองให้แต่ละคนพูดคำตอบของตัวเองสั้นๆ ว่าเห็นอะไร คิดอะไร รู้สึกอย่างไร จากนั้น ผมให้โจทย์รอบที่สอง ผมเปิดวีดิโอเดิมอีกครั้ง แต่เปลี่ยนคำถามใหม่ คราวนี้แต่ละกลุ่มจะต้องมองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วย "สายตา" ของตัวละครในเรื่องบ้าง คำถามคือพวกเราคิดว่าเขา (ตัวละครคุณพ่อ) "เห็น" อะไร "คิด" อะไร และ "รู้สึก" อย่างไร
และเมื่อกลับสู่บทสนทนา ผมถามต่อว่าพวกเราคิดว่า คุณพ่อคนนี้กำลัง "ต้องการ" อะไร และทำไมจึงเป็นแบบนั้น
เป้าหมายของกิจกรรมไม่ใช่การหาคำตอบถูก-ผิด ขาว-ดำ แต่คือการฝึกมองโลกในมุมที่แตกต่างจาก "โลก" ที่เราเคยมอง มองโลกด้วยสายตาของคนอื่นที่อาจมีประสบการณ์ ภูมิหลัง ความคิด และวิถีชีวิตแตกต่างจากเรา
ตัวชี้วัดง่ายๆ คือนักเรียนสามารถระบุได้ไหมว่าทำไมคนอื่นจึงเห็นสิ่งนั้น คิดแบบนั้น รู้สึกอย่างนั้น และต้องการสิ่งนั้น
ผมชวนคุยต่อไปว่าชีวิตของคนในคลิปวีดิโอนี้จะดีขึ้นได้อย่างไร พวกเราคิดว่ามีคนในสังคมไทยที่ใช้ชีวิตคล้ายๆ คนคนนี้อยู่สักกี่คน ลองให้เด็กๆ ประเมินรายได้เฉลี่ยของคนในคลิป แล้วเทียบกับสถิติรายได้เฉลี่ยต่อครัวเรือนของคนไทย คำตอบที่ได้ทำให้พวกเขาทึ่ง แปลกใจ
"โห" คือเสียงที่ผมได้ยินชัดที่สุดเมื่อเด็กๆ ได้รู้ว่า ชีวิตแบบในคลิปนี้ไม่ใช่คนส่วนน้อยของประเทศ ชีวิตแบบพวกเขา(นักเรียนของผม)ต่างหากคือคนส่วนน้อย
ขั้นที่ 4 (40 นาที)
กิจกรรมสุดท้าย เด็กๆ จะได้ใช้ความรู้เรื่องการพูดโน้มน้าวใจที่เรียนมาแล้วในคาบก่อนหน้ามาประยุกต์ ผมต่อยอดจากคำถามเมื่อสักครู่ว่าคนในคลิปต้องการอะไร มาสู่โจทย์ใหญ่คือ ถ้าพวกเราเป็นผู้มีอำนาจ นโยบายอะไรที่น่าจะแก้ปัญหานี้ได้ทั้งในระยะสั้นและระยะยาว
ผมให้นักเรียนแบ่งกลุ่มเหมือนเดิมแล้วกลับไปคุยกันเกี่ยวกับโจทย์นี้ โดยย้ำโจทย์ว่าให้คิดสองนโยบาย คือนโยบายระยะสั้น กับนโยบายระยะยาว จากนั้นก็แจกกระดาษ ปากกา ดินสอสี ให้วาดรูปนโยบายของตัวเองเหมือนเดิม
กิจกรรมสุดท้ายคือการออกมาอธิบายโน้มน้าวใจเพื่อนๆ ว่าทำไมนโยบายของเราจะจึงแก้ไขปัญหาหรือตอบสนองความต้องการของกลุ่มคนที่เรากำลังคิดถึงอยู่นี้ได้ดีที่สุด
กิจกรรมอาจจะจบลงด้วยการโหวตหรือไม่ต้องโหวตก็ได้ ผมไม่คิดว่านั่นคือสาระสำคัญ ที่สำคัญกว่าคือควรเปิดพื้นที่เล็กๆ ให้เกิดการตั้งคำถามและถกเถียงเกี่ยวกับนโยบายของกันและกัน ว่ามีข้อจำกัดหรือผลกระทบอะไรไหม มีคำถามอะไรเกิดขึ้นบ้างหลังจากฟังแล้ว และที่สำคัญคือ เรารู้ได้ยังไงว่าคนคนนั้นหรือคนกลุ่มนั้น "ต้องการ" สิ่งที่เราว่าจริงๆ
เรื่องสุดท้ายนี้สำคัญที่สุดเลยครับ เพราะนโยบายที่ดีไม่ควรคิดขึ้นจากความรู้สึกและความต้องการส่วนตัวของเราลอยๆ แล้วทึกทักเอาว่าทุกคนในสังคมคงต้องการสิ่งเดียวกัน แต่ควรเริ่มต้นจากคำถามว่าคนในสังคมเดียวกับเรามีความต้องการอะไร
อย่างไรก็ตาม ปัญหาใหญ่ของนโยบายระดับองค์กรไปจนถึงระดับชาติหลายๆ เรื่อง ไม่ได้เกิดจากการที่ยีราฬออกแบบนโยบายที่เป็นประโยชน์ต่อยีราฟเองเสมอไป แต่ยังเกิดจากการที่ยีราฟ "คิดไปเอง" ว่าสัตว์อื่นๆ คงต้องอะไรแบบนี้แหละ แล้วมอบสิ่งที่เราคิดว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคนอื่น และคนอื่น "คงจะ" ต้องการให้ โดยไม่ถาม ไม่หาข้อมูล ไม่รับฟัง และไม่เปิดโอกาสให้คนอื่นได้พูดความต้องการของตัวเองบ้างเลย
กระบวนการจริงๆ ของการออกแบบนโยบาย จึงไม่ใช่แค่การฝึกมองจากมุมมองคนอื่นผ่านจินตนาการของตนเองเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการ "ฝึกหาข้อมูล" หรือการ "ฝึกรับฟังคนอื่น" จริงๆ เวลาที่เขาพูดและบอกความต้องการของตัวเองให้เราฟัง และถ้าเขาไม่มีโอกาสได้พูด ก็อาจรวมถึงการเปิดโอกาสคนเขาได้พูดให้เราฟังเป็นอันดับแรกๆ
อะไรพวกนี้ซับซ้อนมาก เกี่ยวพันกับคำถามที่ติดพ่วงมาให้คิดอีกมาก เราจึงไม่ควรลดทอนการเรียนรู้ให้ง่ายจนผิวเผินเกินไป การจบชั้นเรียนด้วยคำถามและข้อสังเกตพวกนี้มีประโยชน์มากสำหรับการพูดคุยและศึกษาประเด็นอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องต่อในอนาคต และจากประสบการณ์ส่วนตัว คาบเรียนจบแล้ว แต่ความสงสัยยังไม่จบแน่นอน ครูเตรียมเวลาพูดคุยต่อหลังจบคาบได้อีกยาวๆ เลย
โดยสรุป กิจกรรมนี้ช่วยทำให้เห็นมากขึ้นว่า ความรู้สึกเอาใจเขามาใส่ใจเราและมองโลกจากมุมมองคนอื่นเป็นสิ่งที่พอสอนได้ จุดประกายได้ และใกล้ตัวเรากว่าที่คิด
หัวใจสำคัญไม่ใช่การท่องจำหรือบรรยายว่า empathy คืออะไร แต่ฝึกให้คิดว่า ทำไมมันจึงสำคัญ ทั้งในระดับส่วนตัวและในระดับสาธารณะ ในฐานะที่เราเป็นพลเมืองที่ต้องใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่นที่มีความจำเป็นในชีวิตต่างจากเรา และในฐานะที่วันหนึ่งเราอาจกลายเป็น "ผู้มีอำนาจ" ที่สามารถกำหนดแนวทางการใช้ทรัพยากรของประเทศเพื่อแก้ปัญหาหรือพัฒนาสังคมในด้านหนึ่งๆ ได้
ถ้าเราไม่เคยฝึกคิดจากมุมคนอื่น ก็ควรเริ่มคิดจากมุมคนอื่นให้เป็น แต่จะรู้ได้อย่างไรว่าคนอื่นคิดแบบที่เราคิดว่าเขาคิด สังคมศึกษาตอบคำถามพวกนี้ไว้หมดแล้ว ถ้าสอนมันอย่างที่ควรจะเป็น
ไว้มีโอกาสจะมาเล่าเรื่องนี้เพิ่ม โดยเฉพาะคาบที่สอนเรื่องการหาความรู้และหาคำตอบเกี่ยวกับสังคม ว่าเราสอนอะไรและสอนอย่างไรได้บ้างครับ
กิจกรรมนี้ปรับได้เยอะมากในรายละเอียด กิจกรรมขั้นที่ 2 สามารถปรับชนิดสัตว์และวัตถุได้หลากหลาย ขึ้นอยู่กับโจทย์ที่เราอยากให้นักเรียนคิด และเป็นกิจกรรมที่ประยุกต์กับวิชาอื่นๆ ได้อีกมาก กิจกรรมขั้นที่ 3 สามารถใช้คลิปวีดิโออื่นได้ เรื่องสำคัญคือต้องตอบตัวเองให้ได้ว่าทำไมเราเลือกคลิปวีดิโอนี้มาให้เด็กๆ คิด
สำหรับผม คลิปเพลง "สวัสดีวันจันทร์" จะปูทางนักเรียนไปสู่บทเรียนแรกเมื่อเปิดเทอม (ม.4) คือการทำความเข้าใจ "จินตนาการทางสังคมวิทยา" (sociological imagination) หรือการเรียนรู้เกี่ยวกับตำแหน่งแห่งที่ของพวกเขาและครอบครัวในโครงสร้างทางเศรษฐกิจของสังคมไทย
แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
หากได้แรงบันดาลใจจากไอเดียนี้เหมือนกัน
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!