
“เด็กไม่มีพื้นฐานการอ่านเลย ต้องเริ่มตั้งแต่หนึ่ง”
“ปวดหัวมาก เด็กทะเลาะกันแทบทุกวันเลย”
“จะสอนเรื่องการหารยังไงดี ให้เด็ก ๆ เข้าใจ”
สิ่งนี้อาจเป็นความรู้สึกที่ครูสอนเด็กประถมต้นฯ หลายๆคน ต่างเผชิญในระหว่างการสอนของตัวเอง เช่นเดียวกับครูส้มโอ ครูโรงเรียนขยายโอกาสแห่งหนึ่ง ในจังหวัดอุดรธานี ที่เจอกับความรู้สึกภายในตัวเองเช่นกันที่บางวันก็ยิ้มได้อย่างสบายใจ ในบางวันก็รู้สึกท้อกับการสอน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังอยากที่จะทำให้ดีที่สุดเพื่อเด็กๆ ของเธอ โดยการคิดหาวิธีต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น เกม กิจกรรม ที่เธอพยายามใส่เข้ามาในบทเรียน
หากมองการสอนในชั้นเรียนของเธอลึกๆลงไปมันจึงไม่ใช่แค่ว่าเธอสอนอะไร หรือสอนแบบไหนเท่านั้น แต่ยังได้ซ่อนแนวคิดที่เธอมีต่อนักเรียนอย่างมีนัยยะเช่นกัน ในข้อเขียนนี้จึงอยากสะท้อน 3 สิ่งสำคัญจากห้องเรียนครูส้มโอ ที่อาจเป็นหนึ่งวิธีคิดให้คุณครูด้วยกันได้ลองแลกเปลี่ยนและปรับใช้กับชั้นเรียนของตัวเอง

1. โอบกอดอารมณ์ความรู้สึก
ในวันหนึ่งๆ เด็กคนหนึ่งเดินทางโรงเรียนโดยพกความไม่คับข้องใจบางอย่างติดมาด้วย เขาอาจมีปัญหากับเพื่อน หากเป็นครูเราจะทำอย่างไร สำหรับครูส้มโอ จำเป็นอย่างมากที่ครูต้องสร้างพื้นที่ให้นักเรียนได้บอกเล่าความรู้สึกออกมา เสมือนเป็นการคลี่คลายปัญหาหรือสิ่งที่ทำให้ไม่สบายใจได้เบาบางลง ในช่วงเช้าของบางวัน กิจกรรม “morning circle” เด็กในชั้นเรียนของเธอจะนั่งล้อมวงร่วมกับครูเพื่อพูดคุยปฏิสัมพันธ์กัน นักเรียนทุกคนจะได้สะท้อนอารมณ์ของตนเองออกมา รับฟังและช่วยหาทางร่วมกัน “นักเรียนบางคนโดนดุแต่เช้า อารมณ์ที่ตกค้างมีโอกาสที่เด็กจะหงุดหงิดและเหวี่ยงใส่เพื่อน ตรงนี้เราก็อาจคลายความรู้สึกนั้นให้เขารู้สึกดีขึ้น”ครูส้มโอกล่าว ไม่เพียงแค่จัดการอารมณ์ตัวเองได้ สิ่งสำคัญควบคู่กันไปคือการสร้างให้นักเรียนมองเห็นคุณค่าของตัวเอง พวกเขาต่างมีจุดดีที่น่าภาคภูมิใจ กิจกรรม “ปลุก self-esteem ด้วยนิทานและงานศิลป์” จึงเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ครูใช้เปิดโอกาสให้เด็กๆ ได้สำรวจตัวเองและถ่ายทอดคุณค่าของตัวเองจากการวาดเขียนระบายด้วยความเพลิดเพลิน
นักเรียนเองก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีหลากหลายความรู้สึกปะปนกันไปเช่นเดียวกับผู้ใหญ่ ในบางครั้งเขาก็ต่างมีอารมณ์ลบใส่กัน เกิดเป็นความขัดแย้ง ต่างฝ่ายต่างฟ้องครู บ่อยครั้งครูหลายคนเลือกที่จะมองข้ามไป เพราะมองว่าเป็นเพียงเรื่องเล็กๆ แต่จริงๆ แล้วเรื่องเล็กๆ ก็อาจเป็นเรื่องใหญ่ในมุมมองของเด็ก ในชั้นเรียนของครูส้มโอ “โต๊ะปรับใจ” จึงถูกนำมาใช้เพื่อให้เด็กๆที่มีเรื่องทะเลากัน ได้พูดคุยกันอย่างใจเย็นๆ เพื่อปรับความเข้าใจ โดยอยู่บนหลักคิดง่ายๆ ว่า เด็กๆ ควรได้เรียนรู้ถึงการฝึกจัดการอารมณ์ด้วยตนเอง ในวันที่เขาและเธอหัวร้อนหงุดหงิดอีก เพื่อพวกเขาจะมีประสบการณ์ที่จะรับมือได้ดีขึ้นกว่าเดิม และครูจำเป็นต้องสวมแว่นตาความรู้สึกในการมองเด็กๆ ของพวกเราเสมอ
อ้างอิง
morning cycle https://inskru.com/idea/-N4jqcHromosXkd3z5FU
โต๊ะปรับใจ : https://inskru.com/idea/-NgN39tDxxqgKCNTT9vU
ปลุก self-esteem ด้วยนิทานและงานศิลป์ : https://inskru.com/idea/-N4rSPuNCbnRMVeU_jwN

2. เชื่อมั่นในตัวนักเรียน โดยมีครูเคียงข้าง
Sonia Neito นักการศึกษาชาวอเมริกา เคยเสนอว่า บทบาทของครูคือคนที่สร้างความแตกต่างให้กับชีวิตของนักเรียน ที่ครูต้องเป็นนั่งร้านสำคัญในการเชื่อมั่นในตัวของพวกเขาว่าเขามีศักยภาพที่จะเติบโตได้ เช่นเดียวกับชั้นเรียนของครูส้มโอ ที่เธอมักจะให้เด็กๆ ได้ฝึกฝนและท้าทายศักยภาพตัวเอง ในบทเรียน “ตกชนิดของคำ” เป็นกิจกรรมเกมที่น่ารักสบายๆ ที่นักเรียนแต่ละกลุ่มต้องตกคำมาให้ถูกต้องแต่ละประเภทให้ถูกต้อง เช่น คำนาม คำกริยา แต่ลึกๆ ลงไปคือ “การมอบความเชื่อมั่น” ให้เขาได้ลองที่จะเรียนรู้ควบคู่กันไป “นักเรียนที่ยังอ่านไม่คล่อง เขาจะพยายามสะกดคำอ่านเอง จากเดิมที่จะคอยถามครู คราวนี้ต้องพึ่งตนเอง ตัดสินใจด้วยตัวเองในทันที” ซึ่งเป็นสิ่งหนึ่งที่ครูส้มโอรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลง จากเด็กที่มักจะรอคอยคำตอบจากเธอค่อยๆ เปลี่ยนไปสู่คนที่กล้าตัดสินใจด้วยตนเอง
ในการสอนเด็กประถมฯ ข้อสังเกตหนึ่งที่ครูส้มโอสังเกตเห็นเด็กในช่วงวัยนี้ “รู้สึกอายเพื่อน อายครูเวลาที่อ่านผิด อ่านให้เสร็จผ่านไปโดยที่ไม่ได้จดจ่อ” “เกมกระดานสุดยอดนักอ่าน” เลยเป็นสิ่งที่ครูส้มโอประยุกต์จากเกมเศรษฐีมาให้เด็กๆ ได้กำหนดจังหวะและเป้าหมายของการเรียนรู้การอ่านของตัวเองขึ้นมา เมื่อเดินไปตกบางช่อง พวกเขาต้องอาจคำสะกดเหล่านั้นให้ได้เพื่อหวังจะเข้าเส้นชัย เด็กๆ สะท้อนกับเธอว่า มันทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไป แม้จะได้อ่านเหมือนกัน แต่เขาไม่รู้สึกอายที่จะอ่านผิด เขายังสามารถที่จะลองใหม่ได้ นี่อาจเป็นสิ่งง่ายๆ ที่หลายคนหลงลืมไปนั่นคือ การมอบความเชื่อมั่นและเชื่อว่าเด็กๆ ของเราจะทำมันได้
อ้างอิง
ตกชนิดของคำ : https://inskru.com/idea/-NrJrDMNo5EHK-Iu5gEE
เกมกระดานสุดยอดนักอ่าน : https://inskru.com/idea/-O4-TZCkaweRQf395IVo

3. สร้างบทเรียนที่มีชีวิตชีวา
แม้เด็กๆ จะเรียนเรื่องการหารมาบ้างแล้ว แต่ครูส้มโอก็สังเกตเห็นว่า พวกเขายังไม่เข้าใจหลักการหารไม่ลงตัวเท่าไหร่นัก เด็กเครียดรู้สึกทำไม่ได้ การเข้าใจว่า นักเรียนกำลังเจอกับความรู้สึกอะไรเช่นนี้ เธอจึงได้ให้เด็กๆ ได้สวมบทบาทสนุกๆ เป็นเชฟตัวน้อยมาทำพิซซ่า โดยมีแป้งที่ทำจากดินน้ำมัน และถั่วเขียวแทนเป็นเครื่องบนหน้าพิชซซ่า เด็กแต่ละคนจะได้รับโจทย์ทำพิซซ่าที่ต่างกันไป เช่น 13 หาร 3 หรือ 25 หาร 4 เพื่อมาดูกันว่าเขาเหลือถั่วเขียวกี่เม็ด บทเรียนคณิตที่มีแต่โจทย์บนกระดานกับน้ำหมึกได้กลายเป็นสิ่งที่มีชีวิตชีวาให้เด็กๆ ได้จดจ่อและสนุกไปกับมัน พร้อมกับทำความเข้าใจหลักของการหาร
ในวิชาภาษาอังกฤษเช่นกัน แทนที่เด็กๆ จะนั่งท่องคำศัพท์แบบหน้าเคร่งเครียด ครูส้มโอกลับเลือกที่จะออกแบบกิจกรรม Body vocab ผ่านเกมและภาพตัดปะ ที่มีสถานการณ์เกมให้เด็กๆ ได้จดจำคำศัพท์แต่ละส่วนของร่างกายๆ “head-shoulders-knees” ผ่านการแข่งขันและเคลื่อนไหวร่างกาย ก่อนตามมาด้วยกิจกรรมศิลปะภาพตัดปะใบหน้า ที่เด็กๆ จะได้เรียนรู้คำศัพท์แต่ละส่วนของอวัยวะ เช่น คาง จมูก ปาก หู ไปพร้อมระหว่างทำงานศิลปะ เรียกได้ว่า เป็นทั้งวิชาภาษาอังกฤษและศิลปะในเวลาเดียวกัน อาจพูดได้ว่า บทเรียนที่มีชีวิตชีวาอาจเป็นบานประตูบานแรกที่จะทำให้นักเรียน “มอบใจในการเรียนรู้” โดยไม่รู้ตัว
อ้างอิง
เชฟพิซซ่า กับ การหารไม่ลงตัว : https://inskru.com/idea/-NLxtmdUCC0lfaPRmCbN
Body vocab ผ่านเกมและภาพตัดปะ : https://inskru.com/idea/-N684JCUcH-OfUvKNVz0

แสดงความเห็นกับสมาชิกใน insKru
เก็บไอเดียไว้อ่าน และอีกมากมาย
ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ เลยใช่มั้ย?
บันทึกแรงบันดาลใจที่ได้รับเก็บไว้ไม่มีลืมผ่านการเขียนไอเดียเลย!